இலக்கியச் சுற்றம்

மறக்கக் கூடாத மனிதர்கள்

2012-02-05T07:35:00.005+05:30

1942 ஆகஸ்ட், 9 ஆம் நாள்.

`பாரத மாதாவுக்கு ஜே, மகாத்மா காந்தி வாழ்க, ஜவாஹர்லால் நேரு வாழ்க...’ பெரும் முழக்கங்களுடன் வீதிகளில் ஊர்வலமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தது அந்த மாணவர் கூட்டம்.

அன்றைய தஞ்சை மாவட்டத்தின் திருவிடைமருதூரிலுள்ள திருவாவடுதுறை ஆதீன உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள்தான் அவர்கள்.

காவல்துறையினர் விரைந்துவந்தார்கள். மாணவர்களைக் கலைந்துசெல்லுமாறு சொன்னார்கள், மாணவர்களோ மறுத்தார்கள். தலைமையேற்று வந்தவர்களை முன்னே வருமாறு அழைத்தார்கள். கோவிந்தராஜன், மகாலிங்கம், நீலகண்டன், இஸ்மத்... கைது செய்தார்கள். 15 நாள் சிறைக் காவல்.

1942-ல் மும்பை காங்கிரஸ் மாநாட்டில் `வெள்ளையனே வெளியேறு’ தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, காந்தி, நேரு என நாடு முழுவதும் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டபோது இந்தச் சின்ன ஊரில் ஏற்பட்ட எழுச்சியின் அடையாளம்தான் இது.

அந்தக் கோவிந்தராஜன் என்ற சிறுவன்தான், இன்றைக்கு மூத்த கம்யூனிஸ்ட் தோழரான ஏ.எம். கோபு. அன்று, 12 வயதில் தொடங்கிய போராட்டம் இன்றைக்கும் மாறாமல், மறையாமல் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது – 70 ஆண்டுகளாக!

கம்யூனிஸ்ட் தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான ஏ.எம். கோபுவினுடைய அரசியல் வாழ்வின் எழுபதாவது ஆண்டு விழா இப்போது கொண்டாடப்படுகிறது ( 2012, பிப்ரவரி, ஐந்தாம் நாள் மாலை, சென்னையில்).

திருநீலக்குடியில் தொடங்கி, நாகப்பட்டினம், கும்பகோணம், புதுக்கோட்டை எனப் பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்புகளைத் தொடர்ந்த ஏ.எம். கோபு, பட்டப் படிப்பைப் படித்துத் தேறியது சேலம் சிறையில் இருந்தபோது!

குடும்பச் சூழல் காரணமாகப் படிப்புக்காக ஊர் ஊராகத் துரத்தப்பட்ட கோபு, நாகப்பட்டினத்தில் உறவினர் வீட்டில் தங்கிப் படித்த காலத்தில், மாணவனாகவே தீவிர அரசியலுக்குள், பொதுவுடைமை இயக்கத்துக்குள் இழுக்கப்பட்டுவிட்டார்.

இன்டர்மீடியட் படிப்பு அரைகுறையாகத் தடைப்பட்டபோதிலும் அரசியல் தீவிரமாகத் தொடர்ந்தது. தஞ்சை மாவட்டம் முழுவதும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே, பொதுவுடைமை இயக்கத்தினரிடையே, முனைப்பானவர்களில் ஒருவரானார் ஏ.எம். கோபு.

நாடு விடுதலை பெற்றது. ஜனசக்தி இதழில் பணியாற்றுவதற்காகத் தோழர் பாலதண்டாயுதத்தால் சென்னைக்கு அழைத்துவரப்பட்டார் கோபு. மக்களைக் கடந்து, புதிய பணி. இதுவும் அறிவதற்கான பல வாய்ப்புகளைப் பெற்றுத் தந்தது.

1948, பிப்ரவரியில் கொல்கத்தாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இரண்டாவது மாநாடு. தோழர் பி.டி. ரணதிவே பொதுச் செயலராகிறார் – `தொழிலாளர்கள் ஒன்றுபட வேண்டும், புரட்சியின் மூலம் ஆட்சியைக் கவிழ்க்க வேண்டும்’ எனத் தீர்மானம். நாடு முழுவதும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்படுகிறது. தலைவர்கள் பெரும்பாலும் தலைமறைவாகிவிட்டார்கள். மே மாதத்தில் `ஜனசக்தி’க்கும் முடிவு வந்தது.

மயிலாடுதுறையைத் தளமாகக் கொண்டு செயல்படக் கோபுவுக்குக் கட்சிக் கட்டளை.

. . .

ஒருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இன்று தலை நிமிர்ந்து வாழ்கிறார்கள் என்றால் அதற்கான முழுப் பங்கும் கம்யூனிஸ்ட்களை மட்டுமே சாரும் - அதை அவர்களுக்குச் சொல்லத் தெரியாவிட்டாலும், வாக்குகளாக மாற்றத் தெரியாவிட்டாலும், அரசியல் பிழைக்கத் தெரியாவிட்டாலும்கூட.

தஞ்சை மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமம். அதிகாலையில் வயல் வரப்பில் ஒரே பரபரப்பு. தலை வேறு, முண்டம் வேறு எனத் தனித்தனியே கிடக்கிறது ஊர்ப் பண்ணையாரின் உடல் (ஊரும் பேரும் இப்போது வேண்டியதில்லை).

காவல்துறையினர் பரபரப்பாகக் குவிந்துவிட்டனர். யார் இதைச் செய்தது? ஆனால், ஊரே உள்ளூர மகிழ்ந்து கிடக்கிறது.

இன்றைக்குக் கேட்டால் `அது எப்படி?’ என்று நம்ப முடியாத எத்தனையோ கொடுமைகள், அந்தக் காலத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டிருந்தன. பெரும் பண்ணையார்கள் நிரம்பிய தஞ்சை மாவட்டம் இதன் உச்சம்.

அப்போதெல்லாம் தாழ்த்தப்பட்ட, ஏழை விவசாயப் பண்ணை அடிமைகளின் வீடுகளில் திருமணம் நடந்தால் மணமகளுக்கு முதல் இரவு பண்ணையாருடன்தான்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பவம் அங்கேயும் நடந்திருந்த நாளில் கோபுவும் அங்கே இருந்தார்.

. . .

நாடு முழுவதும் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்ட காலத்தில், பண்ணையார் கொலைக்குப் பின் பரபரப்பானது தஞ்சை மாவட்டம். இதையும் ஒரு சாக்காக வைத்துக்கொண்டு, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தினரையும் அவர்களை ஆதரித்துக் காப்பாற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் சித்திரவதை செய்யத் தொடங்கியது காவல்துறை. எந்தச் சேரியும் இரவிலே தூங்க முடியாது. தினந்தினம் சோதனைகள்தான். ஆண்கள் வீட்டில் படுத்திருக்கவே அச்சப்பட்டார்கள்.

காஞ்சிவாய் என்றொரு கிராமத்துச் சேரி. குஞ்சிதபாதம் பிள்ளை என்ற காவல் அதிகாரி தலைமையில் காவல்துறையினரும் (உள்ளூர்களில் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் எல்லாரும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தால் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டுவிட்டதால்) ராமநாதபுரம் போன்ற தென் மாவட்டங்களிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்ட அடியாள்களும் மனித வேட்டைக்காக இரவில் திடீரென ஊருக்குள் புகுந்தனர். பண்ணையார் கொலையில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் பதுங்கியிருப்பதாகத் தகவல். யாரும் கிடைக்காவிட்டாலும் காவல்துறையின் பெரும் சித்திரவதையை அந்தக் கிராம மக்கள் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால், அன்று மக்களுக்காகக் காவல்துறையினரை மந்தையில் எதிர்கொண்டது ஒரு குழு. நாட்டு வெடிகுண்டு வீசப்பட்டது. குஞ்சிதபாதம் பிள்ளை ரத்த வெள்ளத்தில் கீழே விழுந்தார். எனினும், உயிர் பிழைத்தார். அன்றைக்குக் கோபுவும் அங்கே இருந்தார்.

. . .

தலைமறைவு வாழ்க்கை. கம்யூனிஸ்ட் தோழர்கள் எல்லாம் பட்டினியும் பசியுமாக. பெரும்பாலும் சேரிகள்தான் இவர்களின் புகலிடம். கடுமையான வறுமையிலும் ஒடுக்குமுறையிலும் பண்ணைத் தொழிலாளர்களான மக்கள். அவர்களுக்கும் ஒருவேளைச் சோற்றுக்கே தட்டுப்பாடு. மணலி கந்தசாமி, இரணியன், சிவராமன் என பலரும் பல்வேறு இடங்களில் தலைமறைவு வாழ்க்கை.

தஞ்சை மாவட்டத்தையொட்டி, பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்திலிருந்த புதுவைப் பகுதிகளிலும் தலைவிரித்தாடும் கொடுமை. அவர்களுக்கும் பாடம் புகட்ட வேண்டும். இரண்டுக்குமான தீர்வு...

காரைக்கால் பகுதியில் ஒவ்வொரு மாதமும் ரயில்வே ஊழியர்களுக்கான ஊதியத்தைத் தண்டவாளத்தில் ஒரு `டிராலி’யில்தான் எடுத்துக்கொண்டுபோய் ஒவ்வோரிடமும் தருவார்கள். உடன் பாதுகாப்புக்காகத் துப்பாக்கியேந்தி காவலர்களும் செல்வார்கள்.

அப்படியொரு நாள் காரைக்கோயில் பத்து (கோயில்பத்து) நிலையத்திலிருந்து பணத்துடனும் பாதுகாப்புடனும் அதிகாரிகள் புறப்படுகிறார்கள். பேரளம்- மாயூரம் வரை செல்ல வேண்டும். சிறிது நேரத்திலேயே நடுவழியில் டிராலியின் மீது நாட்டு வெடிகுண்டு வீசப்படுகிறது. உயிரிழப்பு ஏதுமில்லை. தாக்குதல் நடத்த வந்த குழுவினர், 37 ஆயிரம் பணத்துடனும் கைப்பற்றப்பட்ட துப்பாக்கியுடனும் தப்பிச் சென்றனர். அங்கேயும் கோபு இருந்தார்.

. . .

இந்த மூன்று வழக்குகளிலுமே காவல்துறையினரால் முதல் குற்றவாளியாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தவர் ஏ.எம். கோபு. இன்னமும் எத்தனையோ சம்பவங்கள், போராட்டங்கள். இவை எதுவுமே தங்களுக்காக அல்ல, மக்களுக்காக; மக்களுக்காக மட்டுமே. எந்தவித அரசியல் லாபம் கருதியுமல்ல. எந்தத் தருணத்திலும் கரணம் தப்பினால் மரணம்தான். உயிரைப் பணயம் வைத்துதான் ஒவ்வொன்றும் நிகழ்த்தப்பட்டது, கம்யூனிஸ்டுகளால்.

. . .

இத்தகைய சூழ்நிலையில், தனித்துத் தலைமறைவாக அலைந்தபோது, திருவாரூரில் ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்திருந்தபோது, துப்புக் கிடைத்து வந்த காவல்துறையினர், கோபுவைச் சுற்றி வளைத்துப் பிடித்தனர். கோபுவின் வலது கையை மேலே தூக்கிச் சுட்டார் காவல்துறை அதிகாரி சந்தானம் – திருவிடைமருதூரில் ஊர்வலம் போன மாணவனான கோபுவைக் கைது செய்தவர்.

கோபு செத்துப் போய்விட்டார் என்றுதான் நினைத்தது காவல்துறை. பல மணி நேரம் கழித்து, இறப்பை அறிவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் காலையில் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றபோதுதான் தெரிந்தது, கோபுவுக்கு உயிர் இருக்கிறது என்பது. தொடர்ந்து சிகிச்சை, கைது, வழக்கு, விசாரணை, சிறை.

திருச்சி மத்திய சிறையிலும் சேலம் மத்திய சிறையிலும் 4 ஆண்டுகள். சிறைத் தண்டனை முடிந்து, 1954-ல் வெளியே வந்தபோது கோபுவின் வயது 24!

24 வயதுக்குள்தான் இத்தனையும் நடந்தன. இப்போதும் அவருடைய வலது கைக்குள் அகற்றப்படாத துப்பாக்கி ரவைச் சிதறல்கள் இருக்கின்றன. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான விடுதலை வரலாற்றில் இவரைப் போல இன்னும் எத்தனையெத்தனை பேர்?

தஞ்சை மண்ணில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், சவுக்கடி பட்டு சாணிப்பால் குடித்த காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த பி. சீனிவாசராவ், வாட்டாக்குடி இரணியன், சாம்பவானோடைச் சிவராமன், மாயவரம் ராஜாபாதர், காரைக்கால் சொக்கலிங்கம், சருக்கை காத்தான், கூகூர் ராசு, காஞ்சிவாய் நல்லகண்ணு, சம்பா ராமசாமி, குத்தாலம் எஸ். ரங்கநாதன், சுவாமிமலை அப்துல்காதர், துகிலி துரைச்சாமி, எம். காத்தமுத்து, என இன்னமும் எத்தனையோ பேர்...

வரலாற்றை யார் எழுதுகிறார்கள் என்பதைப் பொருத்துதான் அதன் தொனி அமைகிறது - அன்றும் இன்றும். எழுதப்படாத பக்கங்களில் இன்னமும் புதைந்து கிடக்கிறது ஒரு பெரும் வரலாறு.

ஏ.எம். கோபு, இன்றைக்கு இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய கவுன்சில் உறுப்பினர், ஏ.ஐ.டி.யு.சி. தொழிற்சங்கத் தலைவர்.

ஒருவரின் மறைவுக்குப் பின்னர் மட்டுமே ஏற்றிப் போற்றுவதும் புகழ்வதும் வழக்கமாகிவிட்டது நம் நாட்டில். ஆனால், கோபுவைப் போன்றவர்கள் எதையும் எப்போதும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இன்றைக்கும் எங்கேயாவது பஸ்ஸிலோ, ரயிலிலோ கழுத்தைச் சுற்றிக் கிடக்கும் சிவப்பு மப்ளருடன் யாரேனும் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தால் உற்றுப் பாருங்கள் – அவர், கட்சி வேலையாக எங்கேனும் சென்றுகொண்டிருக்கும் 82 வயதான ஏ.எம். கோபுவாகவும் இருக்கலாம்!

அவர்தான் ஆர்எம்டி!

2011-08-13T22:31:00.002+05:30

ஈரோட்டில் தினமணியின் மாவட்டச் செய்தியாளர் நான்...

1995 டிசம்பர் மாதத்தின் கடைசி நாள்கள். அந்தக் காலத்தில் செல்போன் எல்லாம் கிடையாது. தொலைபேசிதான். எப்போது வேண்டுமானாலும் ஆசிரியர், அதுதான் ஆர்எம்டி என்ற இராம.திரு. சம்பந்தம் பேசுவார். மக்கள் பிரதிநிதிகளின் பரிந்துரை இல்லாமல் தொலைபேசி இணைப்பு விரைவாகக் கிடைக்காது என்ற அந்தக் காலகட்டத்தில் எனக்கு வீட்டில் தொலைபேசி இல்லை; அதைப் பெறக்கூடிய துப்பும் எனக்கிருக்கவில்லை. எனவே, என்னைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்றால் அலுவலகத்தில் நான் இருக்கும்போதுதான், அது ஆசிரியராகவே இருந்தாலும்!

அனேகமாக, அது 28 அல்லது 29 ஆம் தேதியாக இருக்கலாம். இரவு 8 மணிவாக்கில் ஆசிரியர் தொலைபேசியில் அழைத்தார். `ஏம்ப்பா, இப்போதைக்குள் என்ன நியூஸ் கொடுத்திருக்கிறாய்?' – ஒரே கேள்விதான். `சார், Routine-னே சரியாகப் போய்விடுகிறது. தினமும் செய்திகள் அனுப்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்' என்றேன் நான். `Daily கொடுப்பதை விடப்பா, Routine-னாக எல்லாரும்தான் சாப்பிடுகிறார்கள், வெளியே போகிறார்கள், இதெல்லாம் ஒரு பேச்சா? சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி என்ன செய்தி கொடுத்திருக்கிறாய்?' என்றார்.

ஒருகணம் அவர் என்ன கேட்கிறார் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை (வழக்கமாக எனக்கு ஏற்படக்கூடிய பிரச்சினை இது). பிறகு சுதாரித்துக்கொண்டு, `சென்னிமலைப் பக்கம் முற்றிலும் மாசுபட்ட தண்ணீரால் நிரம்பியிருக்கும் அணையொன்றுக்குச் சென்றுவந்திருக்கிறேன் (கீழ்பவானி பாசன விவசாயிகள் சங்கத் தலைவர் செ. நல்லசாமிதான் தகவல் தெரிவித்தவர்). ஆனால், கூடுதல் விவரங்கள் தேவைப்படுகின்றன. கிடைத்ததும் செய்தி அனுப்புகிறேன்' என்றேன்.

பதிலுக்கு அவர் சொன்னது இரண்டே சொற்கள்தான். `சரி, வையப்பா!' பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார் (அதுதான் கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் அவருடைய பாணியும்கூட).

நான்கு அல்லது ஐந்து நாள்களுக்குப் பிறகு அந்தச் செய்தியை அனுப்பினேன். திருப்பூரிலுள்ள சாயப் பட்டறைகளால் சுத்திகரிக்கப்படாமல் நொய்யலில் கலக்கவிடப்படும் கழிவு நீரால் தளும்பிக் கொண்டிருக்கும் ஒரத்துப்பாளையம் அணை, படத்துடன். அந்தக் காலத்தில் நாளிதழ்களில் வண்ணப் படங்கள் வெளியிடக் கூடிய நிலைமை இல்லை. கறுப்பு வெள்ளைப் படம்தான்.

அப்போது தமிழகம் முழுவதும் வறட்சி தலைவிரித்தாடிக் கொண்டிருக்கிறது. திருச்சி, தஞ்சையிலேயே குடிநீர்ப் பிரச்சினை. காவிரியில் உடனே தண்ணீர் திறந்துவிட வேண்டும் என்று கர்நாடக அரசைத் தமிழக அரசு வலியுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இங்கே

அணைக்குக் கீழேயுள்ள விவசாயிகள் அனைவரும் அணையிலுள்ள தண்ணீரைத் திறக்கவே கூடாது என்று தகராறு செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

அணையிலுள்ள மீனை உள்ளூரில் யாரும் உண்பதில்லை. தண்ணீரில் கை கால் பட்டால் அரிப்பெடுக்கும். மீன் முள் குத்தினால் தடித்துக் காய்காய்த்துவிடும். இதுதான் நிலைமை.

வழக்கமாக இதுபோன்ற செய்திகளை அனுப்பினால் (நாங்கள், மாவட்டத்திலுள்ள செய்தியாளர்கள்) ஆசிரியரைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, `இதை அனுப்புகிறேன், பாருங்கள்' என்று தகவல் தெரிவிப்போம். ஆனால், சில நாள்களுக்கு முந்தைய அவருடைய கோபத்தின் காரணமாக இந்த முறை நான் எதுவுமே தெரிவிக்கவில்லை, சின்னதாக ஓர் அச்சம் அல்லது எரிச்சல் என்றுகூட சொல்லலாம் (பிற்காலத்தில் இதுபோல மேலும் சில தருணங்களில்கூட நடந்ததுண்டு). ஆனால், செய்தியில் மட்டும் (செய்தியின் தலைப்பு: கோரிக்கையற்றுக் கிடக்கிறது ஒரு டி.எம்.சி. தண்ணீர்!) தலைப்புக்கான வரி, பாரதிதாசனின் கவிதை வரியால் தாக்கமுற்றது. எனவே, மாற்றாமல் அப்படியே வெளியிட்டால் நன்றாக இருக்கும் என்று மட்டும் ஒரு குறிப்பை எழுதி அனுப்பிவிட்டேன்.

வழக்கமாக நாம் அனுப்பியிருந்த செய்தி தனக்குப் பிடித்திருந்தால் இரவு 8 மணிவாக்கில் ஒருமுறை அழைத்துப் பேசுவார், அல்லது விளக்கம் கேட்பார். அல்லது குறைந்தபட்சம், `நாளைக்கு உன்னோட செய்தி வருதப்பா' என்ற தகவலையேனும் தெரிவிப்பார்.

ஆனால், இந்தச் செய்திக்கு எந்தவோர் எதிர்வினையும் இல்லை. நானும் அவ்வளவுதான் என நினைத்துக்கொண்டு அமைதியாக இருந்துவிட்டேன்.

1996, ஜனவரி 5-ம் தேதி காலை!

அப்போது, பெரியார் நகரிலுள்ள வீட்டுவசதி வாரியக் குடியிருப்பில் தரைத்தளத்தில் தனியனாக வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன். காலையில் அனைத்து தமிழ், ஆங்கில நாளிதழ்களும் வீட்டுக்கு வந்துவிடும்; விழும் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஜன்னல் வழியாக மொத்த பேப்பர் கட்டையும் உள்ளே போடுவார்கள். `தொப்' என்ற ஓசை வந்தால் பேப்பர்கள் வந்துவிட்டன, விடியப் போகிறது அல்லது விடிந்துவிட்டது என்று பொருள். தூக்கக் கலக்கத்திலேயே ஒருமுறை தினமணியை மட்டும் புரட்டிவிட்டு, அதாவது நாம் அனுப்பிய செய்திகள் அனைத்தும் வெளியிடப்பட்டு விட்டனவா? என்று பார்த்துவிட்டு (உலகில் வேறென்ன நடந்திருந்தாலும் ஒரு மாவட்டச் செய்தியாளருக்குக் கவலையிருப்பதில்லை, இப்போதும்கூட அப்படித்தானிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்) மீண்டும் தூங்கிவிடுவேன் (பிறகு எட்டரை மணிவாக்கில் பாரதீய ஜனதா கட்சியிலிருக்கும், குடும்ப நண்பராகிவிட்ட சரவணன் - அலுவலகம் செல்லும் வழியில்- வந்துதான் கதவைத் தட்டி, வீட்டில் காலிங் பெல் எல்லாம் கிடையாது, எழுப்பிவிடுவார். இரண்டு பேருமாக டீ குடிக்கப் போய்விட்டுத் திரும்பிவர, அவர் வீட்டில் வாங்காத பேப்பர்களையெல்லாம் படித்துவிட்டுப் புறப்பட்டுப் போய்விடுவார்).

அந்தக் காலையிலும் வழக்கத்தைத் தொலைக்காமல் தினமணியை எடுத்தேன். முதல் பக்கத்தில் எட்டு காலம் தலைப்பில் நான் அனுப்பியிருந்த செய்தி, அதே தலைப்புடன், படத்துடன்! என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. உண்மையிலேயே கண்கள் எல்லாம் கலங்கி அழுகை வந்துவிட்டது. இன்றுகூட அதைப் பற்றி எப்போது நினைத்தாலும் கண்கள் கலங்கிவிடுகின்றன, இப்போதும்.

பிறகு தூக்கம் தொடரவில்லை. விரைவாக அலுவலகத்துக்குப் புறப்பட்டுப் போய்விட்டேன். அத்தனை பேப்பர் கட்டையும் தூக்கிக் கைகளில் இடுக்கிக்கொண்டு, ஈரோட்டின் முதன்மையான பிரப் சாலை முழு நீளமும் நடந்தே மேட்டூர் சாலையிலுள்ள அலுவலகத்துக்குச் செல்வதுதான் எனக்கு வழக்கம். ஊரெல்லாம் ஒரே பேச்சு. பலர் தொலைபேசியில் அழைத்துப் பாராட்டுகிறார்கள். சென்னையிலிருந்து மட்டும் ஓசையே இல்லை. எனக்கு மட்டும் என்னவோ அதே நினைப்புதான்.

பிற்பகல் 2 மணிவாக்கில் திடீரென `எஸ்டிடி'க்கான நீண்ட மணி ஒலித்தது. சென்னையிலிருந்து ஆசிரியர்தான். `ஏம்ப்பா, அணையிலிருப்பது எல்லாம் நல்ல தண்ணிதான். உங்க ரிப்போர்ட்டர் தெரியாமல் எழுதிவி்ட்டார் என்று பி.டபிள்யு.டி. சி.இ. சொல்கிறாரேப்பா, என்ன செய்யலாம், மறுப்பு போடனுமா?' என்றார். நானும் உடனே, `சார், உள்ளபடியே அந்தத் தண்ணீருக்குள் காலைக்கூட வைக்க முடியவில்லை. அது நல்ல தண்ணீர் என்றால், ஒரு இருபது லிட்டர் கேனில் எடுத்து வெஸ்ட் கோஸ்டில் அனுப்புகிறேன். அவரே குடித்துவிட்டு ஒரு வாரம் கழித்துச் சொல்லட்டும்' என்றேன் பதிலுக்கு. `சரிப்பா விடு' என்று கூறி தொலைபேசியை வைத்துவிட்டார்.

ஏற்கெனவே என்னை அவர் கடிந்துகொண்டதைப் பற்றியோ, அந்தச் செய்தி நன்றாக இருந்தது என்றோ, ஒரு வரிகூட பாராட்டி அவர் சொல்லவில்லை. எல்லாம் எப்போதும்போல இயல்பாகப் பேசிக் கழிந்துவிட்டது. எனக்கும்கூட மனசு அத்துடன் லேசாகிவிட்டது! அவர்தான் ஆர்எம்டி!

(இன்று நீதிமன்றங்கள் எல்லாம் தலையிட்டு, அரசியல்வாதிகளால்கூட எதுவும் செய்ய முடியாதபடி, வெகுமக்கள் நலனை மட்டுமே முன்னிறுத்தி, மாசுபடுத்தும் சாய, சலவைப் பட்டறைகள் எல்லாம் மூடிக்கிடக்க நேர்ந்த விசுவரூப சூழலுக்கான தொடக்கப் புள்ளி இந்தச் செய்திதான்!).

(ஆக. 14 - ஆசிரியரின் நினைவு நாள்)

சமச்சீர் கல்வி: யானையைப் பார்த்த கதை ...

2011-08-03T22:18:00.005+05:30

``1-ம் வகுப்பு முதல் 10-ம் வகுப்பு வரை அனைத்து வகுப்புகளுக்கும் சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தை இந்த ஆண்டில் இருந்தே அமல்படுத்த வேண்டும், அவற்றில் திருத்தங்கள் செய்ய வேண்டும் எனில் ஒரு குழுவை அமைத்து 3 மாதங்களுக்குள் செய்து முடிக்க வேண்டும்’’

- சென்னை உயர் நீதிமன்றம்

``தீர்ப்பை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யப்படும்’’

- தமிழக அரசு

சென்னை உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு இடைக்காலத் தடை விதிக்க முடியாது; ஆகஸ்டு 2-ம் தேதிக்குள் அனைத்து வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் புத்தகங்களைத் தமிழக அரசு வழங்க வேண்டும். வழக்கின் இறுதி விசாரணை ஜூலை 27-ம் தேதி நடைபெறும்.

- உச்ச நீதிமன்றம்

ஆக, குழப்பம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் தெளிவதைப் போலத் தோன்றுகிறது. . ஒருவேளை இந்த இதழ் வெளிவரும் நேரத்தில் இந்தியாவின் எதிர்காலக் குடிமக்கள் மீது அக்கறை கொண்டு, உச்ச நீதிமன்றம் ஏதேனும் உருப்படியான தீர்ப்பினையும் யோசனைகளையும்கூட அளித்திருக்கலாம். உறுதியாக, ஆகஸ்ட் 2 ஆம் தேதிக்குப் பிறகு நம் குழந்தைகள், பள்ளியைத் தவிர, ஒவ்வோரிடமாகச் சென்று, ஊர் சுற்றிப் பொழுதுபோக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்காது!

ஆனால், நாமெல்லாம் பேச வேண்டியது இன்னமும் நிறையவே இருக்கிறதென்றுதான் படுகிறது.

கடந்த வாரத்தில் ஒரு நாள் எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் என் மகள் வந்து, `அப்பா, பள்ளி்க்கூடத்தில் ஆங்கிலத்தில் ஒரு பேச்சுப் போட்டி இருக்கிறது. தலைப்பு, Changing Education Scenario In Tamil Nadu!, பேசப் பொருள் வேண்டும்’ என்றாள். நானும் இணையத்தில் துழாவி எல்லாவற்றையும் மீண்டும் ஒருமுறை படித்து, வெட்டி, ஒட்டி ஒரு பேச்சைத் தயாரித்துக் கொடுத்தேன். இறுதிச் சுற்றுக்குத் தேர்வாகியிருக்கிறாள்.

இதற்கும் சமச்சீர் கல்விக்கும் என்ன தொடர்பு? இருக்கிறது. நல்லூழோ, வினைப் பயனோ, சுப்பு என்ற நண்பரின் வற்புறுத்தலால் என் மகள் இப்போது படித்துக்கொண்டிருப்பது ஒரு சி.பி.எஸ்.சி. பள்ளியில்.

நான் படித்ததைப் போன்ற ஊராட்சி ஒன்றியப் பள்ளியிலோ, அரசுப் பள்ளியிலோ, கிராமப்புறங்களில் என்ன, பல நகரங்கள், மாநகரங்களிலேயேகூட இருக்கும் அனைத்துப் பள்ளிகளிலுமோ இதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறதா?

ஒருபக்கம், பால்குடி மறந்ததுமே ஒரு குழந்தையை பிரி கே.ஜி.யில் கொண்டுபோய் போட்டுவிடுகிறார்கள். தொடங்கிவிடுகிறது படிப்பு. எல்.கே.ஜி.யில் ஏ, பி, சி, டி... எழுத்துகள். யு.கே.ஜி.யில் ஸேட், மேட், கேட், பேட், ரேட்... சொற்கள். முதல் வகுப்பில் மை நேம் இஸ் ரமேஷ்... ஹி இஸ் மை ஃபிரண்ட்... வரிகள்.

ஆனால், மற்றொரு பக்கம். முதல் வகுப்பில்தான் பள்ளிக்கூடங்களையே குழந்தைகள் எட்டிப்பார்க்கின்றன. ஆனா, ஆவன்னா, ஈனா, ஈயன்னா எனத் தொடங்குகிறார்கள். ஏ, பி, சி, டி எப்போது சொல்லிக்கொடுப்பது என்பது அந்தந்த வகுப்பு `குரு’க்களின் கருணையைப் பொருத்திருக்கிறது.

ஐந்தாம் வகுப்பு வரும்போது ஒருபகுதி குழந்தைகள் ஆங்கிலத்தில்தான் வழியே விசாரிக்கின்றன. மறுபகுதி குழந்தைகள் பத்தாம் வகுப்பு பாஸ் செய்தாலும் ஆங்கிலத்தில் ஒரு விண்ணப்பத்தை எழுத முடிவதில்லை.

சமன்படுத்தலை எங்கிருந்து தொடங்குவது? ஆங்கில வரிகளுக்கே அறிமுகமாகி விடும் குழந்தைகளுக்கு ஆனா, ஆவன்னா கற்றுத் தருவதன் மூலமா? அல்லது முதல் வகுப்புக்குச் செல்லும் முன்னரே அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் கல்வியை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலமா?

ஒருகாலத்தில், இப்போது மதுரை மாவட்டத்திலோ, திண்டுக்கல் மாவட்டத்திலோ இருக்கும், குன்னுவாரங்கோட்டை என்ற ஊரிலுள்ள அரசு மாணவர் விடுதியில் தங்கி, செக்காபட்டி அரசு உயர் நிலைப் பள்ளியில் நான் ஒன்பதாம் வகுப்புப் படித்தபோது, கிராமத்தில் பால்வாடியைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஆசிரியைகள் இருப்பார்கள், ஆயாக்கள் இருப்பார்கள். எதையோ சொல்லிக்கொடுத்து, கிராமத்துக் குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்து அனுப்புவார்கள். இப்போது இருக்கின்றனவே, அங்கன்வாடிகள் (?). இவற்றையெல்லாம் ஏன், ஏழை எளிய மக்களுக்கான எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி.க்களாக மாற்ற முடியாது?

கடந்த ஆண்டு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்புப் படித்த (சமச்சீர் கல்விப் பாடத் திட்டம்) என் நண்பர் ஒருவரின் மகளுக்கு அறிவியலில் எல்லாமே மூன்றாம், நாலாம் வகுப்புகளில் படித்தவையாக இருந்தனவாம்.

தற்போதுள்ள சமச்சீர் கல்விப் பாடத் திட்டங்களையும் பாடநூல்களையும் சரியில்லை என்கிற (தங்கள் கல்வித் தொழிற்சாலையின் தனித்துவம் குறைந்து, காசு பணம் சம்பாதித்துக் கொள்ளையடிக்க முடியாமல் போய்விடுமே என்பதால் கத்திக் கூச்சலிடுவோரை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால்) பலருக்கும் இதுதான் பிரச்சினை.

இப்படி இருவேறு தொகுதிகளாக வளரும் இந்தக் குழந்தைகளுக்கு இடையே உள்ள வெளியை இட்டு நிரப்புவது எப்படி? இந்தக் கல்வித் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் நடக்கப் போவது என்ன? எல்லாம் சமமாகிவிடுமா?

சமமாக ஆக்கிக் காட்டுவதென்பது உறுதியாக ஜீபூம்பா வேலையாக இருக்க முடியாது.

இவ்வளவு பிரச்சினைகள் நடந்துகொண்டிருந்தபோதும் கவலைப்படாமல் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் யார்? நம்முடைய ஆசிரியர்கள்தான். குறிப்பாக, அரசுப் பள்ளிகள் மற்றும் அரசு உதவிபெறும் பள்ளி ஆசிரியர்கள்.

எதைப் பாட நூல் என்று சொன்னாலும் அதை ஒப்பித்துவிட்டுப் போகத் தயார் நிலையில் அவர்கள் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நம்முடைய ஆசிரியர்களில், பெரு நகரங்களைத் தவிர, எத்தனை பேர் வேறொரு தொழில் செய்யாமல் இருக்கிறார்கள்? எத்தனை பேர் வீட்டில் தன்னைத் தயாரிப்பு செய்துகொண்டு வந்து பாடம் எடுக்கிறார்கள்?

அள்ளி அள்ளித் தருகிறதே அரசு? ஒரு ஆசிரியருக்காவது, பொறுப்பு அல்லது கடமை எனத் தனித்தனியே எதையேனும் நிர்ணயம் செய்திருக்கிறதா? எனக்குத் தெரிய, கூட்டாக ஒயின் ஷாப் ஏலம் எடுத்து நடத்திய ஆசிரியர்கள்கூட இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இப்போது அவர் டாஸ்மாக் கடைக்குப் பக்கத்தில் பார் எடுத்து நடத்திக்கொண்டிருக்கக் கூடும். ரியல் எஸ்டேட், டிராவல்ஸ், கந்துவட்டி, சீட்டு, கடைகள்... என்ன தொழில் செய்யவில்லை ஆசிரியர்கள்? கற்பிப்பதைத் தவிர?

எத்தனை ஆசிரியர்கள், பணிபுரியும் பள்ளி இருக்கும் ஊரிலேயே குடியிருக்கிறார்கள்? எத்தனை ஆசிரியர்கள் நேரத்துக்குப் பள்ளிக்கு வருகிறார்கள்? எத்தனை ஆசிரியர்களின் குழந்தைகள், அவர்கள் கற்பிக்கும் பள்ளிகளிலேயே, அல்லது அரசுப் பள்ளிகளில் பயிலுகிறார்கள்? (இந்தக் கேள்வியை அரசேகூட கேட்டுப் பதிலைப் பெற்றுப் பதிய வைத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால், அடுத்த கேள்வி அரசியல்வாதிகளுக்கும் வரும் ஆபத்தும் இருக்கிறது!).

அமெரிக்கா என்றதுமே நம்மில் பலருக்கும் கோபம் வந்துவிடும், எனக்கும்தான். உள்ளுக்குள்ளேயே ஊறிப் போய்விட்டது. ஆனால், சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தை ஒத்திவைக்கும் திருத்தச் சட்டத்தைத் தமிழக சட்டமன்றம் நிறைவேற்றிய நாள் இரவில், அமெரிக்காவுக்குப் பிழைக்கச் சென்றுள்ள என்னுடைய நண்பர் பழநிவேல், சுமார் ஒரு மணி நேரம் வருத்தப்பட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

அமெரிக்காவின் பள்ளிக் கல்வியிலுள்ள ஆக்கப்பூர்வமான விஷயங்களையெல்லாம் பட்டியலிட்டு வயிற்றெரிச்சல் பட்டார்.

அங்கே பிளஸ் 2 வரை அனைவருக்கும் கல்வி இலவசம் (இங்கேயும் அப்படித்தான், ஆனாலும், இனி வருவதையும் பாருங்கள்). வசிக்கும் இடத்திலிருந்து பள்ளிக்குச் சென்றுவர வாகனக் கட்டணம்கூட இலவசம்தான்.

அனைத்தும் Public Schools – அரசுப் பள்ளிகள்.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒவ்வொரு பள்ளி இருக்கும். அந்தப் பகுதியில் வசிப்போரின் குழந்தைகள் யாவரும் அந்தப் பகுதிப் பள்ளியில் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.

இந்தப் பள்ளி சரியில்லை, அந்தப் பள்ளி நன்றாக இருக்கிறதென வேறொரு பகுதியிலுள்ள பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாது. அனுமதி கிடைக்காது. ஒருவேளை கட்டாயம் குறிப்பிட்ட பள்ளியில்தான் தங்கள் குழந்தைகள் படிக்க வேண்டும் என யாரேனும் நினைத்தால் முன்னதாக வீட்டையே அந்தப் பகுதிக்கு மாற்றிக்கொண்டு சென்றுவிட வேண்டியதுதான். எனவே, ஒவ்வொருவருமே தங்கள் பகுதி பள்ளி நன்றாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதிலும் அக்கறையுடனிருக்கிறார்கள்.

ஒபாமா வீட்டுக் குழந்தையானாலும் அவர் வீட்டு வேலைக்காரர்களின் குழந்தைகளானாலும் பள்ளிகளில் அனுமதிக்க இதுதான் கறாரான ஒரே அளவுகோல். ஒரே பள்ளியில்தான் ஒன்றாகத்தான் படித்தாக வேண்டும் (இங்கே நம்ம ஊர் நிலைமையையும் நினைத்துப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்).

நாடு முழுவதும் ஒரே பாடத் திட்டம். பாடங்களை மட்டும் அந்தந்தப் பள்ளிகளே முடிவு செய்துகொள்ளலாம். 10, 12 ஆம் வகுப்பு போல குறிப்பிட்ட சில வகுப்புகளை முடிக்கும்போது மட்டும் நாடு தழுவிய தேர்வுகள் (அங்கேயும் ஜார்ஜ் புஷ் காலத்தில் ஒரு கூத்து நடந்திருக்கிறது, குறிப்பிட்ட வகுப்பு வரை அனைவரும் பாஸ், யாரையும் பெயிலாக்கக் கூடாதாம்!) நடத்தப்படுகின்றன.

ஆனால், ஆண்டுதோறும் தேர்வு இல்லை என்றாலும்கூட ஆசிரியர்கள் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டுதான் இருக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால், நாடு தழுவிய அளவில் நடத்தப்படும் தேர்வில் பள்ளியில் மாணவ, மாணவியரின் தேர்ச்சி விகிதம் திருப்திகரமாக இல்லை என்றால்... அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை அரசு இழுத்து மூடிவிடும்.

அந்தப் பள்ளியில் பயிற்றுவித்த ஆசிரியர்களை, நம்மூரைப் போல இடமாற்றம் செய்வதில்லை. இங்கே ஒழுங்காகக் கற்றுக்கொடுக்காத ஆசிரியர், இன்னோர் இடத்துக்குப் போய் மட்டும் கற்றுக்கொடுத்துவிடப் போகிறாரா என்ன? என நினைத்தோ என்னவோ, ஒரேயடியாகக் கணக்கு முடித்து வீட்டுக்கே அனுப்பி விடுகிறார்கள். இப்போது சொல்லுங்கள், ஆசிரியர்கள் விழுந்தடித்துக் கற்றுக்கொடுப்பார்களா? மாட்டார்களா?

மிக நன்றாகப் படிக்கும் குழந்தைகளுக்குப் போரடித்துவிடாதா? அத்தகைய குழந்தைகளுக்கு மட்டும் ஒரு தேர்வு வைத்து, அடுத்த ஆண்டுப் பாடத்தை முன்னதாகவே படிக்க அனுமதிக்கிறார்கள். ஆனாலும், டபுள் பிரமோஷன் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை.

Private School என்றொரு வகையும் இருக்கிறது. ஆனால், ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைவு. நம்மூரில் உதகையில், கொடைக்கானலில் குழந்தைகளைப் படிக்க வைத்தால் ஆவதைப் போல பெரும் செலவு. அமெரிக்காவிலேயே மிகப் பெரும் பணக்காரர்களைத் தவிர வேறு யாரும் இங்கே குழந்தைகளைச் சேர்ப்பதில்லை.

அமெரிக்கப் பள்ளிகளில் படித்து முடிக்கும் குழந்தைகளின் தன்னம்பி்க்கையும் அதிகம். பிளஸ் 2 முடித்ததுமே வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள், 25, 30 வயதில்தான் பெரும்பாலானவர்கள் உயர் கல்விக்குச் செல்கிறார்கள் (நேர்முரணாக, இந்தியாவைப் போலன்றி, அமெரிக்காவில் கல்லூரிக் கல்வி பெரும்பாலோருக்கு எட்ட முடியாததாக இருக்கிறது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது). நம்மூரில் பொறியியல் கல்லூரி கலந்தாய்வுக்கு வரும்போதுகூட அப்பா, அம்மா, தாத்தா, பாட்டி சகிதமாக வரும் மாணவ, மாணவிகளைப் பார்க்கலாம்.

ஆக, மேல் நிலைப் பள்ளி வரையிலும் சமச்சீர் கல்வி (!) உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

மீண்டும் நம் ஊருக்கு வருவோம்.

அரசுப் பள்ளி, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஒருவிதமான State Board பாடத்திட்டம், மெட்ரிக் பள்ளிகளில், ஆங்கில- இந்தியன் பள்ளிகளிலும் ஒருவிதமான, சற்றுக் கடினமான அல்லது மேம்பட்டதெனக் கருதப்படும், பாடத்திட்டம், சி.பி.எஸ்.சி. பள்ளிகளில் ஒருவிதமான பாடத்திட்டம்... சி.பி.எஸ்.சி. தவிர மற்ற அனைத்துமே பெரும்பகுதி மாணவ, மாணவியரின் மனப்பாடத் திறனைச் சார்ந்திருப்பவையே.

சமச்சீர் கல்வி மட்டுமல்ல, நாட்டில் எந்தவொரு திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாலும் அது இருப்பதிலிருந்து மேலே செல்வதற்காக என்றிருக்க வேண்டும்.

ஆனால், இப்போது நிலவும் பிரச்சினையே, எல்லாவற்றையும் சமமாக்குவதாகக் கூறிக்கொண்டு, மெட்ரிக், ஆங்கிலோ இந்திய பள்ளிகளின் பாடத் திட்டங்களின் தரத்தையும் குறைத்துவிட்டார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டுதான்.

அரசு, அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகளைப் பொருத்தவரை பாடத் திட்டம் சற்று மேல் உயர்த்தப்பட்டிருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், ஆயிரமாயிரமாக சம்பளம் வாங்கும் இந்தப் பள்ளிகளின் ஆசிரியர்களுக்கு, இதையே சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை, வேலைச் சுமை (?) அதிகரித்துவிடும் என முணுமுணுப்புக் கேட்கிறது.

உண்மையில் சமச்சீர் கல்வி பாடத் திட்டத்தின், பாட நூல்களின் தரம் என்ன? இவற்றின் தரத்தை உறுதி செய்யக் கூடியவர்கள் யார்?

வெற்றுப் பாமரர்களாகிய நமக்கு இந்தக் கேள்விகளுக்குத்தான் சரியான பதில்கள் கிடைக்கவில்லை. யாரைத்தான் நம்புவதென்றும் தெரியவில்லை. (நிச்சயமாக ஜெயலலிதா அமைத்த குழுவையும் நம்ப முடியாது, கருணாநிதி அமைத்த குழுவையும் நம்ப முடியாது, பக்கச்சார்புத் தன்மை கொண்ட எந்தவொரு குழுவும் உண்மையைக் கூறக்கூடிய வாய்ப்பில்லை).

ஒவ்வொருவரும் யானையைப் பார்த்த பார்வையற்றோரைப் போலத்தான் இந்தப் பாடத்திட்டத்தையும் பாட நூல்களையும், ஒவ்வொரு பக்கத்திலிருந்து தடவிப் பார்த்து, தங்களுக்குப் பிடித்த விதத்திலெல்லாம் விவரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் சொல்வதே சரி என வாதிடவும் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

இலங்கைப் பிரச்சினை தொடக்கம் ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் கட்சி கட்டிக்கொண்டு, பட்டிமன்றம் நடத்தி, மேலோட்டமாகப் பேசி, ஒப்பேற்றுவதைப் போன்றே சமச்சீர் கல்வி சமாச்சாரத்தையும் இவர்கள் ஒப்பேற்றிவிட்டார்கள்.

ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தையே முடிவு செய்யக்கூடிய இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தில் மக்களின் குரலாக மற்ற நாடுகளில் ஒலிக்கும் பத்திரிகை உலகமோ கள்ள மௌனம் சாதித்துக் கொண்டிருந்தது (இரு தரப்பு அறிக்கைகளை மட்டுமே வெளியிட்டுக்கொண்டிருந்த எந்த பத்திரிகையாவது பிற விஷயங்களுக்குள் ஆழமாக நுழைந்து அலசினவா? எந்தத் துப்பறியும் சாம்புவேனும் விநியோகிக்கப்படாத புதிய பாட நூல்களைத் தேடிப் பெற்று, அவற்றின் தரத்தைத் தனிப்பட்ட முறையில் ஆராய்ந்தார்களா?).

ஒருவேளை ஆறாம் வகுப்புப் படித்த என் நண்பரின் மகள் சொன்னதே முற்றிலும் உண்மையாக இருந்தால், எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து?

இவ்வளவு பெரிய மாற்றம் கொண்டு வருகிறோமே, சர்ச்சைக்கிடமின்றித் தரம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும் என்று கலைஞர் கருணாநிதி நினைத்திருப்பாரா? அல்லது முனைவர் முத்துக்குமரன்தான் நினைத்தாரா? (பள்ளி்ப் பாடநூல்களில் ஆட்சியாளர்களைப் போற்றிப் பாடி புகழ் பெற நினைத்த கல்வி(?)யாளர்களை எதனால் அடிக்க வேண்டும் என்பதை எதிர்காலக் குடிமக்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்). ஒன்றே கால் கோடி மாணவ, மாணவியரின் எதிர்காலம் தொடர்பாக, இத்தனை பெரிய முடிவைச் சட்டென எடுக்கிறோமே, எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கின்றனவா என முதல்வர்தான் ஜெயலலிதாதான் யோசித்திருப்பாரா?

சமச்சீர் கல்வித் திட்ட அமல் தொடர்பாகக் கறாராக அளிக்கப்பட்ட சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகூட பாடத் திட்டத்தின் அல்லது பாட நூல்களின் தரம் பற்றிய விஷயத்தில் விரிவாக உள்செல்லவில்லை. அவற்றையெல்லாம் அங்கே தீர்மானிக்கவும் இயலாது. சட்டம் சார்ந்த விஷயங்களே அலசப்பட்டிருக்கின்றன. அப்படியானால் தரம் பற்றிய கேள்விக்குப் பதில்?

சர்க்கரை என்று தாளில் எழுதி நாக்கில் நக்கினால் நிச்சயம் இனித்துவிடப் போவதில்லை. உண்மையில் சர்க்கரையைப் பெற என்ன வழி என்பதை அனைவருமாக ஆராய, விவாதிக்க வேண்டிய தருணம் இப்போது வந்திருக்கிறது, அல்லது வரவழைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சமச்சீர் கல்வி என்பது கொள்கையளவில் ஓரடி முன்னே என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இருக்க முடியாது. அதை ஒழித்துக் கட்ட யாரேனும் நினைத்தால் ஒருக்காலும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது, கூடாது என்பதுடன் சமுதாயத்துக்கு இழைக்கப்படும் துரோகமாகவே கருதப்படவும் வேண்டும்.

ஆனால், இன்னொரு விஷயமும்கூட, சமம் என்ற சொல்லேதான் இவ்வளவு சர்ச்சைக்கும் உள்ளுறை காரணமாகிவிட்டதோ என்றுகூட தோன்றுகிறது. ஏனெனில், சமம் என்பதை கான்வென்ட் கலாசார கம்யூனிடியைச் சேர்ந்த யார்தான் ஒப்புக்கொள்வார்கள்? நேர் எதிராக, சமம் என்று சொல்லிவிட்ட பின், அது குப்பையாகவே இருந்தாலும்கூட நம்மில் சிலருக்குக் கைவிட முடியாதல்லவா?

ஆனால், செய்ய வேண்டியவை என்னென்ன?

சமச்சீர் கல்வியின் மூலம் கீழ் நிலையிலுள்ள உழலும் குழந்தைகள் அனைவரையும் படிப்படியாக மேலே உயர்த்திக்கொண்டுபோய் நல்ல இடத்தில் அல்லவா பொருத்த முயன்றிருக்க வேண்டும்? சற்று மேலே இருக்கக் கூடிய குழந்தைகளையும் கீழே இழுத்துக் கொண்டுவந்து வைத்து, `ம், ஸ்டார்ட்’ என்பதால் என்ன லாபம்?

(உள்ளதும் போச்சுடா... என்றாகிவிடாதா? ஒரு பகுதி என்றாலும் இப்போதைக்கு ஏதோ அகில இந்திய அளவில் தமிழகத்துக் குழந்தைகள் பல வகைகளில் சிறப்பான இடங்களைப் பெறுகிறார்கள் அல்லவா?)

அரசு, உள்ளாட்சி அமைப்பு, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும், தனியார் மெட்ரிக், ஆங்கிலோ இந்தியன், சி.பி.எஸ்.சி. பள்ளிகளில் படிக்கும் – கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் படிக்கும் - மாணவ, மாணவியர்கள் அனைவருக்கும் எப்போது இணையான கல்வி கிடைக்கும்? சமச்சீர் கல்விப் பாடத்திட்ட அமல் மட்டுமே போதுமானதா?

பிரி கே.ஜி. எல்.கே.ஜி., யு.கே.ஜி. போன்ற ஆதாரக் கல்வி அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் கிடைக்க வேண்டுமா? வேண்டாமா? அப்படிக் கிடைக்கும் பட்சத்தி்ல்தானே முதல் வகுப்பிலேயே அனைவரும் சமமான கல்வியை ஏற்கக் கூடியவர்களாக இருப்பார்கள்?

அல்லது இந்த மாதிரிக் கருமாந்திரங்கள் எதுவுமே இல்லாவிட்டாலும்கூட முதல் வகுப்பில் சேரப் போகும் (யூனிபார்ம் இல்லாத!?) குழந்தைகளுக்கு அடிப்படையான விஷயங்களையேனும் முதல் வகுப்பு முந்தைய ஆண்டில் கற்றுத் தருவதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும் அல்லவா? இந்த வேறுபாடு தொடரும் வரை எதுவும் யாரையும் சமமாக்கிவிடும் வாய்ப்பே கிடையாது!

பாடத்திட்டம் பற்றி இவ்வளவு விவாதிக்கிறார்களே?

பள்ளிகளின் உள்கட்டமைப்பு பற்றி யாரேனும் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்களா?

தனியார் பள்ளிகளும் அரசு பள்ளிகளும் ஒரே படித்தரத்தில்தான் இருக்கின்றனவா? வகுப்பறைகளோ, ஆய்வுக்கூடங்களோ இல்லாத பள்ளிகளே இல்லை என்று கூற முடியுமா? பெயர்ப் பலகை இல்லாவிட்டால் மாட்டுக்கொட்டாய்களோ என சந்தேகப்பட வைக்கும் கிராமப்புற பள்ளிகளின் நிலை என்ன?

மாநிலத்தில் தண்ணீர் வசதியுடன் கழிப்பறைகள் இருக்கும் பள்ளிகள் எத்தனை? இல்லாத பள்ளிகள் எத்தனை? சிங்காரச் சென்னையிலேயே லட்சம் லட்சமாகக் கொள்ளையடிக்கும் தனியார் பள்ளிகளுக்கும் இந்தக் கேள்வி பொருந்தும். மாநகராட்சி பள்ளிகளின் நிலைமையைக் கேட்கவே வேண்டியதில்லை (இதைக்கூட செய்துதர முடியாதவர்களை என்ன செய்யலாம்?). பெண் குழந்தைகளின் பாடுதான் பெரும்பாடு.

ஆசிரிய, ஆசிரியைகளுக்கு அள்ளிக் கொடுப்பது மட்டுமே கல்விக்கூடங்களைக் கட்டமைத்ததாகிவிடுமா? (சில அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் வெற்றிக்கேகூட வாக்குச்சாவடிகளில் இவர்கள் காட்டும் நன்றி விசுவாசம் காரணமாகிவிடுகிறது என்பதைத் தவிர).

நண்பர் ஒருவர் கடனை உடனை வாங்கித் தன்னுடைய குழந்தையை இந்த ஆண்டு எல்.கே.ஜி.யில் போட்டிருக்கிறார். ஒரு மாதத்தில் மூன்று முறை பெற்றோரை வரவழைத்துவிட்டார் வகுப்பு ஆசிரியை. முதல் இரண்டு முறையும் பையன் பேசவே மாட்டேன் என்கிறான் என்று கருத்துத் தெரிவிக்க; மூன்றாவது முறை பேசிக்கொண்டே இருக்கிறான் என்று குறிப்பிட!

ஒரு நாள் ஒருபொழுதேனும் அரசு வகையறா பள்ளிகளிலிருந்து இப்படியோர் அழைப்பு யாருக்கேனும் வருகிறதா? ஒவ்வொரு மாணவ, மாணவியின் கல்வி மீது எத்தனை ஆசிரியர்கள் தனிப்பட்ட அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்கள்? (விதிவிலக்குகள் எங்கும் உண்டு, நான் படித்த காலத்தில் சம்பளம் குறைவு என்றாலும் சிலருக்கேனும் அந்த அக்கறை இருந்தது. எனக்குத் தமிழ் கற்றுத் தந்த திரு. வே. பதுமனார் அய்யாவை இந்தக் கணத்திலும் நினைத்துக் கொள்கிறேன்).

தனியார் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களின் சம்பளம் எவ்வளவு? அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் பெறும் சம்பளம் எவ்வளவு? தனியார் பள்ளிகளில் பணிபுரியும்போது படித்துவிட்டு வகுப்பெடுக்கச் செல்லும் ஆசிரிய, ஆசிரியைகளே அரசு பள்ளிகளில் சேர்ந்ததும் அயர்ந்துவிடுகிறார்களே, ஏன்?

தரமான கல்வி தருவதாகக் கூறிக்கொண்டே அரசே விதித்தாலும் கட்டண விகிதங்களுக்குக் கட்டுப்படாமல் திமிரும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களைக் கவனத்தில் கொள்ளப் போவது யார்?

கல்வித் துறை சாராத ஏதுமறியா பாமரனுக்கே இப்படி எத்தனையோ கேள்விகள்! ஆனால், இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் யாருக்கும் கவலையில்லை.

இப்போதும் எதுவும் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. உச்ச நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பை வேண்டுமானாலும் எழுதிவிட்டுப் போகட்டும். நடைமுறைப்படுத்தவும் செய்யலாம்.

ஆனால், பாடத் திட்டங்களை மேம்படுத்துவதை யாருமே தடுக்கப் போவதில்லையே. அது இந்த அரசின் கையில்தான் இருக்கிறது.

உள்ளபடியே மனப்பூர்வமாக நம் எதிர்காலத் தலைமுறையி்ன் மீது அரசுகள் அக்கறை கொண்டிருக்கும்பட்சத்தில், இப்போதைக்கு, இந்த ஆண்டுக்கு மட்டும், இருக்கிற சமச்சீர் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டு (மூன்று மாதங்களில் அவசியமான மாற்றங்களைச் செய்துவிட்டு), அடுத்த ஆண்டுக்கு முற்றிலுமாகக்கூட பாடத் திட்டங்களையும் நூல்களையும் எதிர்பார்க்கும் தரத்திலானதாக மாற்றியமைக்க முடியும்தானே?

குறைந்தபட்சம் இந்த விஷயத்திலாவது கழகங்களும் சரி, கட்சிகளும் சரி, கல்வியாளர்களும் சரி, அரசியல் அறிஞர்களும் சரி. கண்மூடித்தனமான வெற்று முழக்கங்களை எழுப்பித் தாங்கள் நினைப்பது அல்லது செய்வது மட்டுமே சரி எனக் கருதிக் கொண்டிராமல் (சமச்சீர் கல்விக்கு ஆதரவாகவும் எதிராகவும் எத்தனையோ வலுவான வாதங்களை எல்லாராலும் முன்வைக்க முடியும் என்றாலும்), உண்மை என்னவென்பதைத் தேடித் தெளிந்து, விட்டுக்கொடுத்து, விவாதித்து முடிவெடுக்க வேண்டும். உலகம் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்று ஒருமுறை உற்றுப் பாருங்கள்!

கடைசியாக ஒரே ஒரு கேள்வியுடன் முடிக்கலாம்.

இந்தச் சமச்சீர் கல்விப் பாடத்திட்டமே போதுமானது என வாதிடும் `அறிஞர்களின், ஆய்வாளர்களின், அரசியல்வாதிகளின்’ குழந்தைகளில் எத்தனை பேர் அரசுப் பள்ளிகளில் படித்தார்கள்? அல்லது படிக்கிறார்கள்? அல்லது படிக்கப் போகிறார்கள்? நெஞ்சைத் தொட்டுச் சொல்வார்களா?

-எம். பாண்டியராஜன்

_நன்றி:

உயிர் எழுத்து, ஆகஸ்ட், 2011.

தமிழகம்... தண்ணீர்... தாகம் தீருமா?

2011-03-14T00:06:00.002+05:30

வாசிப்பை சுவாசிப்பது எப்படி என்று எம்.பாண்டியராஜனிடம்தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எந்தப் புத்தகம் பற்றிக் கேட்டாலும் அநேகமாக அவர் படித்திருப்பார். அவருடைய உழைப்பும் அபாரமானது. ஏதாவது வேலையை எடுத்துக்கொண்டு விட்டால் அதை முடிக்கும் வரை ஊண் உறக்கம்கூட இல்லாமல் அயராது உழைப்பவர்.

"குமுதம் ரிப்போர்டர்' இதழின் இணையாசிரியர் பொறுப்பிலிருந்து விலகிய நிமிடம் முதல், பாண்டியராஜனின் முழு கவனமும் மறைந்த முனைவர் பழ.கோமதிநாயகம் எழுதி முடித்திருந்த "தமிழகம்...தண்ணீர்...தாகம் தீருமா?' "விண்ணை அளந்தவர்கள்' என்ற இரு நூல்களையும் பதிப்பிப்பதிலும், அவர் எழுதி ஏற்கெனவே வெளிவந்த "தமிழகப் பாசன வரலாறு' நூலின் செம்பதிப்பு ஒன்றை வெளிக்கொணர்வதிலும் மையம் கொண்டது. தமிழக நதிநீர்ப் பிரச்னை, தண்ணீர்ப் பிரச்னை, பாசன வரலாறு என்று எடுத்துக்கொண்டால், முனைவர் பழ.கோமதிநாயகத்தின் கருத்துகளை மேற்கோள் காட்டி அவரது வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றி மட்டுமே யாரும் அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க முடியும்.

தமிழக அரசின் பொதுப்பணித் துறையில் 34 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பணியாற்றியவர். சாயத் தொழிற்சாலைகளால் நொய்யல், அமராவதி ஆறுகளில் ஏற்படும் பாதிப்புகளைக் களைய உரிய ஆலோசனை வழங்குவதற்காகச் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்ட வல்லுநர் குழுக்களில் உறுப்பினராக இருந்தவர். நீர்நிலைகள் பாதுகாப்பு விஷயத்திலும், மணற் கொள்ளைக்கு எதிராகவும் ஒரு தனிமனிதப் போராட்டமே நடத்தி வந்தவர்.

""தமிழ்நாட்டில் 1960-இல் இருந்த நிலப் பயன்பாட்டையும் தற்போதைய நிலையையும் ஒப்பிட்டால் நிகழ்ந்திருக்கும் மாற்றங்களை அறியலாம். 8.35 லட்சம் ஹெக்டேர்கள் விவசாயம் அல்லாத பிற பயன்பாட்டுக்கு மாறிவிட்டன. மேய்ச்சல் நிலங்கள் 2.5 லட்சம் ஹெக்டேர் குறைந்துவிட்டன. 10.8 லட்சம் ஹெக்டேர் தரிசாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. விளைநிலங்களோடு நாம் நீராதாரங்களையும் இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்'' என்று புள்ளி விவரங்களோடு சுட்டிக்காட்டி எச்சரிக்கிறார் "தமிழகம்...தண்ணீர்...தாகம் தீருமா?' நூலில் முனைவர் பழ.கோமதிநாயகம்.

மணற் கொள்ளை பற்றியும், நீர்நிலைகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பது பற்றியும் இதையெல்லாம் தடுக்க நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்றும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் அற்புதமான பதிவு "தமிழகம்...தண்ணீர்..தாகம் தீருமா?' என்கிற புத்தகம். காலம்சென்ற முனைவர் பழ.கோமதிநாயகத்தின் நிறைவுரையில் கடைசிப் பத்தியிலுள்ள வரிகள் அவரை மட்டுமல்ல, என்னையும் வேதனைப்படுத்தும் விஷயம் என்பதால் வாசகர்களின் பார்வைக்குத் தருகிறேன்.

""சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நூறு வயதே ஆன ஒரு கட்டடத்தை இடிப்பதென்று அரசு அறிவித்தவுடன் தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும், பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி ஆகிய ஊடகங்களும், ஏன் தமிழக மக்கள் அனைவருமே அதற்கு எதிராக ஒருமித்த குரல் எழுப்பினார்கள். ஆனால், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையும் இப்போதும் மக்களுக்குப் பயன்பட்டுக் கொண்டிருப்பதுமான ஏரிகளையும் குளங்களையும் அழிக்கும்போது தமிழக மக்களில் ஒருவர்கூட ஏன் குரல் கொடுக்க மறுக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியாத புதிர்!''

- தினமணி தமிழ்மணியில் `இந்த வாரம்' பகுதியில் கலாரசிகன் (ஆசிரியர் கே. வைத்தியநாதன்)...

நினைவு மின்னல்கள்!

2010-06-21T12:20:00.003+05:30

லா.சா.ரா. என்ற லால்குடி சா. ராமாமிருதத்தின் `அபிதா', எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் `வானப்பிரஸ்தம்' இரு நாவல்களையும் ஒரே நாளில் சேர்ந்தாற்போல படிக்க வாய்த்தது. நண்பர் மோகன், ஒரு நண்பரிடம் வாங்கிவரச் சொன்ன இவ்விரு நாவல்களையும் வழிமறித்து வாங்கிச்சென்று சில மாதங்களாகிவிட, முடித்துக்கொடுக்க வேண்டிய நெருக்குதலில் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் படித்தேன் (கண்களைப் பரிசோதித்துக் கண்ணாடியை மாற்ற வேண்டும் என நினைத்தும் பல மாதங்களாகிவிட்டன).

இரு நாவல்களும் குறுநாவல்கள். இரண்டுக்குமே ஏதோ ஓர் ஒற்றுமை.

இரண்டிலுமே கதைத் தலைவர்கள், தங்களுடைய வயதான காலத்தில், தொலைத்த அல்லது தொலைந்த காதலைத் தேடிச் செல்கிறார்கள்.
சக்கு என்ன சகுந்தலாவைத் தேடி லா.சா.ரா.வும் விநோதினியைத் தேடி எம்.டி.வி.யின் கருணாகரனும் செல்கின்றனர். விநோதினியைச் சந்திக்க வாய்க்கிறது. சக்கு இல்லை, அவளுடைய மகள் அபிதாதான் அச்சுப் பிசகாமல் அவளைப் போலவே கரடிமலையில் காணக் கிடைக்கிறாள்.
பள்ளியில் தன் வகுப்பு மாணவியான விநோதினியிடம் (ஏழு வயதே இளையவள்) இளம் ஆசிரியரான கருணாகரன் வெளிப்படுத்தாத காதல், அறுபத்தோராவது வயதில் மூகாம்பிகை கோயிலில் சந்தித்த பின் மலைப் பயணமாக ஆசார்ய பீடத்துக்குச் சென்று திரும்புவது வரையிலும்கூட அவ்வாறே தொடர்கிறது. இருவருடைய சந்திப்பின் சில கணங்களை மிக அற்புதமாகவும் நுட்பமாகவும் சற்றும், ஆபாசப்பட்டுவிடாமல், அதுவும் அந்த மலைத் தங்கல் இரவு, பதிவு செய்துள்ளார் எம்.டி.வி. மொழிபெயர்ப்பு (குறிஞ்சிவேலன்) மட்டும் ஏனோ மிகச் சாதாரணமாக அமைந்துவிட்டது.

அறியாத வயதில் படித்த `அபிதா' நாவலை மீண்டும் இபபோது படித்தபோது, நம்முள் நடப்பதைப் போல, நாமே நடப்பதைப் போல... அபிதாவை ஒவ்வொருவரும் படித்துதான் உணர வேண்டும் - ஒரு நாவலே கவிதையாக. எடுத்துக்காட்டாக எதையேனும் சொல்ல நினைத்தால்கூட நாவலில் பாதியைத் திருப்பி எழுத வேண்டியிருக்கும்! எடுத்ததைக் கீழே வைக்கவில்லை. அபிதாவில் சகுந்தலையைக் காண்பதில் சற்றே பிசகினாலும் அருவருத்துப் போய்விடும். ஆனால், நாவலில் அழகு பிறழவில்லை. (அபிதாவுடன் ஈடுகட்டிப் பார்க்க வேண்டியதில்லை என்றாலும் நடை விஷயத்தில் யூ.மா. வாசுகியின் `மஞ்சள் வெயில்' நாவல் நினைவுக்கு வருகிறது).
எல்லாருடைய வாழ்க்கையிலும் நி்ச்சயம் ஏதாவதொரு மூலையில் விநோதினிகளோ சகுந்தலைகளோ புதைந்துகிடப்பார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் நினைவின் மின்னல்களாகத் தோன்றிச் செல்வார்கள், இவ்விரு நாவல்களையும் படிக்கும்போது!

உயிரின் விலை ரூ. 76 லட்சம்!

2010-05-25T13:12:00.003+05:30

அந்த சனிக்கிழமை விடியும்பொழுதி்ல் நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு நாடு திரும்பும் தங்கள் சொந்தங்களைச் சந்திக்கும் ஆவலில்தான் மங்களூர் விமான நிலையத்தி்ல் பெருந்திரளாக அவர்கள் கூடியிருந்தனர். வானத்திலிருந்து விமானமும் தரையிறங்கியது. ஆனால், விமான நிலையத்திற்குள் வரவில்லை. அருகேயுள்ள வனப் பகுதியில் பெரும் தீப்பந்துதான் தெரிந்தது. பாதுகாப்புப் படையினரும் மீட்புப் படையினரும் பரபரப்பாகப் புறப்பட்டுச் செல்வது தெரிந்தது. அந்தத் துயரச் சம்பவத்தின் வீச்சு அறிய வந்தபோது வரவேற்க வந்தவர்கள் எல்லாம் வனப் பகுதிக்கு விரைந்தனர். நெருங்கவே முடியவில்லை. தீயை அணைத்துக் கொண்டிருந்தபோதே தேடத் தொடங்கினர். எதிர்பார்க்கப்பட்ட சொந்தங்களைச் சடலங்களாகக்கூட அல்ல, அடையாளங்கூட தெரியாத கரிக்கட்டைகளாகத்தான் காண முடிந்தது!
ஆம். துபையிலிருந்து சனிக்கிழமை அதிகாலை 1.10 மணிக்குப் புறப்பட்டு, 160 பயணிகளுடனும் 6 ஊழியர்களுடனும் வந்த ஏர் இந்தியா போயிங் விமானம், விடியும் பொழுதில் 6.10 மணிக்கு மங்களூர் பாஜ்பே விமான நிலையத்தில் இறங்கும்போது விபத்துக்குள்ளானது. 32 பெண்கள், 19 சிறார்கள், 4 கைக்குழந்தைகள் உள்பட 158 பேர் உயிரிழந்தனர். நம்ப முடியாத விதத்தில் 8 பேர் உயிர்தப்பினர். இரு விமானிகளும் தப்பவில்லை.
விமானத்தில் வந்தவர்கள் பெரும்பாலும் வளைகுடா நாடுகளில் பணிபுரிந்துவந்த கேரளம் மற்றும் கர்நாடக மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இறந்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள், கோழிக்கோடு, காசர்கோடு, கண்ணூர் உள்ளிட்ட வட கேரளப் பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்.
விமான நிலையம் புதுப்பிக்கப்பட்டு ஒருவாரத்துக்கு முன்னர்தான் புதிய டெர்மினலை விமானத் துறை அமைச்சர் பிரபுல் பட்டேல் திறந்துவைத்தார்.
காலையில் 6.02 மணிக்கு வழக்கம்போலவே விண்ணிலிருந்து இறங்கி, (2006-லிருந்து பயன்பாட்டில் இருக்கும்) இரண்டாவது ஓடுதளத்தை தொட்டிருக்கிறது விமானம். திடீரென ஏதோ கட்டுப்பாடு இழந்திருக்கிறது. ஓடி நிற்பதற்குப் பதிலாக ஓடுதளத்தின் இறுதிவரை ஓடி, தடுப்புச் சுவர்களை இடித்துக்கொண்டு, 90 மீட்டர் தொலைவுள்ள பாதுகாப்புக்கான மணல் பரப்பையும் கடந்து, மலைப் பள்ளத்தாக்கில் விழுந்து இரண்டாகப் பிளந்து நெருப்புக் கோளமாக எரிந்தழிந்தது. விபத்து நடந்த இடம் மலைப் பள்ளத்தாக்கு என்பதால் உடனடியாக அந்த இடத்துக்கு மீட்புக் குழுவினரால் செல்ல முடியவில்லை. ஓடுதளத்தையொட்டியுள்ள கெஞ்சர் என்ற கிராமத்து மக்கள் சம்பவ இடத்தில் திரண்டு மீட்புப் பணிகளில் பெரும்பங்காற்றினர்.
எல்லாம் சரி...
விபத்துக்கான காரணங்களாக நிறையவே சொல்லப்பட்டன. ஓடுதளத்தில் இறங்கியதும் டயர்கள் வெடித்துவிட்டன. விமானி மீண்டும் விமானத்தை மேலேற்ற முயன்றும் முடியாத நிலையில் ஓடுபாதையிலிருந்து விலகிச் சென்று பள்ளத்தாக்கில் விழுந்துவிட்டது. மழை பெய்திருந்தது. பனி மூட்டம் இருந்தது. ஓடுதளத்தில் கிரிப் கிடைக்கவில்லை என்றெல்லாமும் முதலில் கூறப்பட்டது. எனினும், அடுத்தடுத்து அப்படியில்லை என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
இந்த விமான நிலையம் மலைப் பகுதியில் அமைந்திருப்பதால் `டேபிள் டாப்' வகைப்பட்டதெனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனாலும், விமானத்தைச் செலுத்தி வந்த விமானிகளுக்கும் இந்த விமான நிலையம் பழக்கப்பட்டதாகவே இருந்தது.
இந்த விபத்தைப் பொருத்தவரை எல்லாமே சரியாக இருக்கிறது. ஆனால், எங்கேயோ தவறு நடந்திருக்கிறது. காரணம் என்னவென்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. விமானம் பறந்துகொண்டிருந்தபோதோ, தரையிறங்கும் கடைசி நேரத்திலோ விமானி எவ்விதமான பிரச்னையையோ அல்லது குறைபாட்டையோ தெரிவிக்கவில்லை. ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலைவு பார்க்கக்கூடிய அளவில் தட்பவெப்ப நிலையும் இயல்பாகவே இருந்திருக்கிறது. மழையும் பெய்யவில்லை. ஓடுதளமும் உலர்ந்தே இருக்கிறது.
இந்த விமானம் குறிப்பிட்ட 8000 மீட்டர் ரன்வே போதுமானது. பத்திரமாகத் தரையிறங்கத் தேவையான எல்லாவித ஏற்பாடுகளும் இருக்கின்றன. 2006-ல் தொடங்கி இதுவரை 32 ஆயிரம் முறை இந்த ஓடுதளத்தில் விமானங்கள் இறங்கியிருக்கின்றன. விபத்துக்குள்ளான விமானமும் புதிதானதே. 2008 ஜனவரியில்தான் ஏர் இந்தியாவில் இணைந்தது.
விமானத்தைச் செலுத்திய தலைமை விமானியான கேப்டன் குளூசிகா (வயது 53), பிரிட்டனைச் சேர்ந்தவர், செர்பிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். 10,200 மணி நேரம் பறந்திருக்கிறார். இதில் 7630 மணி நேரம் தலைமை விமானியாகச் சென்றிருக்கிறார். இந்த விமான நிலையமும் அவருக்குப் புதிதல்ல. 19 முறை இங்கே தரையிறங்கியிருக்கிறார். இணை விமானியான அஹ்லுவாலியா, மங்களூரைச் சேர்ந்தவர். 3650 மணி நேரம் அனுபவம். இவருக்கும் மங்களூரு விமான நிலையம் நன்கு பழக்கப்பட்டதே.
தவறான கணிப்பு...
எவ்வாறு இருந்தாலும் விமானியின் தவறான கணிப்பே விபத்துக்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பப்படுகிறது. பொதுவாக ரன்வே முடிவதற்குச் சற்று முன்பே விமானம் நிறுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த விமானம் எல்லையைத் தாண்டியும் ஓடியிருக்கிறது. விமானியின் கணிப்பில் தவறு அல்லது விமானத்தின் பிரேக்கில் கோளாறு காரணமாக இருக்கலாம் என்றுதான் மங்களூர் விமான நிலைய இயக்குநர் பீட்டர் ஆபிரகாம் கூறியிருக்கிறார். அவ்வாறு தவறாகக் கணிக்க நேர்ந்ததற்கு அயர்ச்சி போன்றவைதான் காரணங்களா என்பது விடைதெரியாத கேள்வியாக நீடிக்கிறது.
சப்தம், குலுக்கல், தீ...
தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் அனைவருமே சப்தம், குலுக்கல், விமானம் உடைந்தது, தீப்பற்றியது என்றுதான் குறிப்பிடுகின்றனர். `விமானம் தரையிறங்கியபோது பயங்கர சப்தத்தைக் கேட்டேன். சில நொடிகளில் விமானத்தில் தீப்பற்றிவிட்டது. இடதுபுற இறக்கையையொட்டி பெரிய விரிசல் ஏற்பட்டிருந்தது. சரியான நேரத்தில் என் சீட் பெல்ட்டை அவிழ்க்க முடிந்ததால் அப்படியே தவழ்ந்துவெளியேறியதால் தப்பினேன். இரண்டு மூனறு நிமிடங்களில் எல்லாமே முடிந்துவிட்டது. தீ மிக வேகமாகப் பரவியது. பல பேரால் சீட் பெல்ட்டை அவிழ்க்கக்கூட நேரமில்லை' என்று முகமது உஸ்மான் என்பவர் குறிப்பிட்டார்.
உம்மர் பாரூக் முகம்மது கூறும்போது, பயங்கர புகையைக் கண்டதும் எனக்கு முழுவதும் நம்பிக்கையற்றுப் போய்விட்டது. விமானம் தரையைத் தொட்டதுமே பயங்கரமாகக் குலுங்கி, உழன்றதுடன் உடையவும் தொடங்கியது. விரிசல் வழியே பார்த்தபோது மரங்கள் தெரிந்தன. பிறகு எப்படியோ வெளியே வந்துவிட்டேன் என்று தெரிவித்துள்ளார்.
டயர் வெடித்ததைப் போலிருந்தது. ஏதோ அசம்பாவிதம் நடந்துவிட்டதை உணர்ந்து சீட் பெல்ட்டை அவிழ்த்துத் தப்பித்தேன் என்றார் இன்னொருவர்.
கரிக்கட்டைகளாக...
விபத்தில் சிக்கிய பயணிகள் அனைவரும் முழுவதும் எரிந்து கரிக்கட்டைகளாகிவிட்டதால் அடையாளம் காண்பதில் பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. காதணிகள், தங்கச் சங்கிலிகள், கைக்கடிகாரங்கள், மோதிரங்கள் போன்றவற்றை வைத்துதான் பெரும்பாலான உடல்கள் அடையாளம் காணப்பட்டன. கருகிய சடலங்களை ஆம்புலன்ஸில் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுவந்துகொண்டிருந்தபோது, ஒரு சடலத்தின் பேன்ட் பாக்கெட்டிலிருந்த செல்போன் ஒலித்தது (!). எடுத்துப் பேசியபோதுதான் அவர் கர்நாடகா வங்கியின் பெஜாய் கிளையில் பணிபுரிந்த நாராயண ராவ் (50 வயது) என்று அடையாளம் தெரிந்தது. இவருடைய சடலம்தான் முதன்முதலாக அடையாளம் காணப்பட்டது. இன்னமும் அடையாளம் காண முடியாத சடலங்களை அறிய டி.என்.ஏ. சோதனைக்கும் திட்டமிடப்பட்டிருக்கிறது.
எதிர்பார்த்ததே...
இப்படியொரு துயர சம்பவம் நடக்கும் என்பது எதிர்பார்க்கப்பட்டதுதான். பெரும்பாலான விபத்துகளுக்கு மனிதத் தவறுகளே காரணமாக இருக்கின்றன, பெரும்பாலும் விமானிகளுக்கு ஏற்படும் சோர்வும் அயர்ச்சியும் காரணமாகிவிடுகின்றன. விமானிகளுக்கான ஓய்வ விஷயத்தில் விமானப் போக்குவரத்தெல்லாம் மிகவும் குறைவாக இருந்த காலத்தில் 1992-ல் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஓய்வு முறைதான் இன்னமும் ஏர் இந்தியாவில் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. இன்றைய சூழ்நிலையில் இவற்றையெல்லாம் மேலும் அறிவியல்பூர்வாக மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று இந்திய கமர்ஷியல் பைலட் அசோசியேஷன் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது.
பாடம் கற்பதில்லை...
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகவே இந்திய விமானங்களின் பாதுகாப்பு நிலைமை கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது. போயிங் 737-800 ரக விமானங்கள் இறங்குவதற்கு இந்த 8000 மீட்டர் தாராளம். தரையைத் தொடுவதிலும் நிறுத்துவதிலும் சரியான நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் ஓடுதளத்தின் முடிவில் விமானத்தால் நின்றிருக்க முடியும். ஆனால், விமானமோ எல்லையைத் தாண்டியும் படுவேகத்தில் சென்றிருக்கிறது. வழக்கமாக ஓடுதளத்தின் 1400 அடியிலிருந்து 1800 அடிக்குள் விமானம் ஓடுதளத்தையைத் தொடும். ஆனால், விபத்துக்குள்ளான விமானமோ, சுமார் 3000 அடியில்தான் தரையைத் தொட்டதாகத் தெரிகிறது. அவ்வாறெனில், பிரேக் போட்டு, வேகம் குறைக்கப்படாதபட்சத்தில் விமானம் வழக்கமான தொலைவை (எல்லையை) தாண்டிச் செல்ல நேரிட்டிருக்கும்.
வழக்கமான வேகத்தைவிட அதிகமான வேகத்தில் தாமதமாகத் தரையைத் தொடுவதால் ஏற்படக் கூடிய விபத்துக்கு இதுவோர் எடுத்துக்காட்டு எனலாம். இந்த இடத்தில்தான் விமானி முடிவெடுப்பதில் அயர்ச்சி காரணமாகத் தவறு செய்திருக்க வேண்டும் எனக் கருதப்படுகிறது. 2007 ஜூலையில் கொச்சி விமான நிலையத்தில் இதேபோல ஏர் இநதியா விமானம் ஓடுதளத்தைவிட்டு வெளியே சென்றது. அதற்கான காரணங்கள் கண்டறியப்பட்டுத் திருத்திக் கொள்ளப்பட்டதா? அப்போதும் விமானத்தைச் செலுத்தியவர் வெளிநாட்டைச் சேர்ந்தவரான விமானிதான் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
சோக சித்திரங்கள்...
விமானத்தில் ஒவ்வொருவருக்குப் பின்னாலும் ஒருவித கதைகள். சில சோகத்திலும் சோகமானவை. இந்த விபத்தில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 16 பேர் உயிரிழந்த கொடுமையும் நடந்திருக்கிறது. சௌதி அரேபியாவைச் சேர்ந்தவர் சமீர் ஏ. ஷேக் (24 வயது). மங்களூரிலிருந்த இவருடைய பாட்டி இறந்ததால், துக்கத்தில் பங்கேற்க குடும்பத்தினர் அனைவரும் புறப்பட்டிருக்கின்றனர். தன் மனைவி, இரு குழந்தைகள், தாய் மாமா, உறவினர்கள் என 16 பேரை இந்த விமானத்தில் அனுப்பிவைத்த சமீர், வேறொரு விமானத்தில் மும்பை வந்து மங்களூர் வருவதற்காகக் காத்திருந்தார். ஆனால், விபத்தில் ஒட்டுமொத்த குடும்பமுமே உயிரிழந்த தகவல் வந்து சேர்ந்துவிட்டது. இதேபோல, மறைந்த தந்தையின் இறுதிச்சடங்கில் பங்கேற்பதற்காகப் புறப்பட்டுவந்த சுலைமான் சித்திக் என்பவரும் இறந்துவிட்டார்.
ஜேனட் என்ற பெண் தன்னுடைய ஒரு மகனுடன் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னதாக இந்தியா வந்துவிட்டார். கணவரும் மற்றொரு மகனும் இந்த விமானத்தில் வந்தனர். இருவருமே இந்த விபத்தில் இறந்துவி்ட்டனர்.
நெக்ஸ்ட்...
வழக்கம்போல இந்த விபத்து தொடர்பாகவும் விசாரணைகளுக்கு உத்தரவிடப்பட்டிருக்கிறது. உயிரிழந்த ஒவ்வொருவரின் குடும்பத்துக்கும் தலா ரூ. 76 லட்சம் நஷ்ட ஈடு கிடைக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது (சாக மாட்டாமல் வாழ்க்கையை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும் பலருக்கு இதுவேகூட ஏதோ லாட்டரிச் சீட்டு விழுந்த உணர்வில் பொறாமையைத் தூண்டியிருக்கிறது). விபத்துக்குத் தார்மிகப் பொறுப்பேற்று பதவி விலக முன்வந்தார் விமானப் போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் பிரபுல் பட்டேல். வழக்கம்போல, மத்திய அமைச்சர்கள் ப. சிதம்பரம், ஜெய்ராம் ரமேஷ் ஆகியோருக்குச் சொன்னதைப் போல, அடட, வேண்டாமே என்று நிராகரித்துவிட்டார் பிரதமர் மன்மோகன் சிங். (அரியலூர் ரயில் விபத்துக்காக அமைச்சர் பதவியை ராஜிநாமா செய்த அரைப்பைத்தியமான லால் பகதூர் சாஸ்திரிகூட இதே காங்கிரஸ் கட்சியில்தான் இருந்தார்!) இன்னும் சில நாள்களுக்கு எல்லாரும் எல்லாவற்றையும் பேசி விவாதி்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். பிறகு சம்பந்தப்பட்ட குடும்பங்களைத் தவிர யாருக்கு என்ன கவலை? அடுத்ததொரு விபத்து நடைபெறும் வரை...

தம்பியென்றழைக்கும் அண்ணன் இல்லை...

2010-01-05T12:53:00.006+05:30

A friend, philosopher and guide!

மிகச் சிலரான என் ஆசிரியர்களில் ஒருவர் இப்போது நினைவாகிவிட்டார்.
1970களின் இறுதியில் கிராமப்புறப் பள்ளியிலிருந்து மதுரையில் அமெரிக்கன் கல்லூரியின் மாணவனாக மாறிய எனக்கு, ஆதர்சமாகக் கொள்ளத்தக்க இளைஞராகத்தான் கோமு அண்ணனை அறிமுகம்... ஆனாலும், 1980-ல் பட்டப்படிப்பை முடிக்கும்போது கருத்துக் கூறி விவாதிக்கும் அளவுக்கு நெருக்கம் உயர்ந்திருந்தது. எப்போதெல்லாம் மதுரைக்கு வருவாரோ, அப்போதெல்லாம் அவரைச் சந்திக்கத் தவறியதில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் அவருடைய நட்புடன் கூடிய நெகிழ்வான அணுகுமுறைதான் காரணம், அவருடன் பழகிய எல்லாருக்குமே இந்த அனுபவம் வாய்த்திருக்கிறது.

பொறியாளர் என்றாலும் அவருடைய இலக்கியப் படிப்பிலும் காந்தியமும் கம்யூனிசமும் கலந்தாற்போன்ற அரசியலிலும்தான் எனக்கு ஆர்வம். பிற்காலத்தில்தான் பாசன மேலாண்மை தொடர்பான அவருடைய பேச்சுகளும் எழுத்துகளும் என்னை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கின. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலுமாக (ருஷிய மொழியிலும் சில) அவர் வாசிக்காத ரஷிய இலக்கியங்களே இல்லை எனலாம். அரசியல், அறிவியல், சூழலியல், தொல்லியல், வரலாறு... எதைப் பற்றிக் கேட்டாலும் - யோசிக்க வேண்டிய தேவையே இருக்காது - நாநுனியில் அவரிடம் பதில் இருக்கும்.
இனிமேல் எல்லாவற்றுக்கும் புத்தகங்களிலும் இணையத்திலும்தான் தேட வேண்டும்.

எம்.இ. எல்லாம் முடித்த பிறகும் தொடர்ந்து, பெருவியப்பாக அவருடைய 50-களில் முனைவர் பட்டத்தையும் பெற்றார். பொறியியலும் பாசனத் தொழில்நுட்பமும்தான் அவருடைய துறைகள் என்றாலும் தாமிரவருணியால் ஏற்பட்ட பொருளியல் மாற்றங்கள் பற்றியதுதான் அவருடைய ஆய்வு. அவரைப் பற்றி நினைக்கவும் பேசவும் ஏராளமாக - ஒரு நூலே எழுதும் அளவுக்கு - இருக்கின்றன.

அவருடைய நினைவாகத் தினமணியில் வெளியான கட்டுரை:
* * *
"தமிழர் பாசன வரலாறு படைத்தவர்"
தமிழர் பாசன வரலாறு என்ற நூலைப் படைத்திட்ட பாசன பொறியியல் வல்லுநர் பழ. கோமதிநாயகம் (63) செவ்வாய்க்கிழமை (29.12.09) காலை சென்னையில் காலமானார். இவர் தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ. நெடுமாறனின் தம்பியாவார்.

தமிழக அரசின் பொதுப் பணித் துறையில் நீர்வளம் மற்றும் மேலாண்மைப் பணிகளில் 34 ஆண்டுகள் பணியாற்றியபின் பாசன வடிவமைப்புப் பிரிவின் தலைமைப் பொறுப்பு வகித்த காலத்தில், முழு நேர ஆய்வுப் பணிக்காக விருப்ப ஓய்வு பெற்றார்.

மதுரை தியாகராசர் பொறியியல் கல்லூரியில் பி.இ. பட்டமும் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் நீரியல் மற்றும் நீர்வளப் பொறியியலில் எம்.இ. பட்டமும் பெற்றவர். அமெரிக்காவிலுள்ள கொலரோடா மாகாணப் பல்கலைக்கழகத்திலும் ஊட்டா பல்கலைக்கழகத்திலும் நீர்மேலாண்மையிலும் கற்பித்தலிலும் சிறப்புப் பட்டயம் பெற்றவர்.

பாசன விஷயங்களில் கொண்டிருந்த ஆர்வம் காரணமாக, தமிழகத்தில் முதன்முதலில் பாசன மேம்பாட்டுக்காகத் தற்போதைய காவிரி தொழில்நுட்ப குழுத் தலைவர் மோகனகிருஷ்ணனை முதல்வராகக் கொண்டு, திருச்சியில் பாசன மேலாண்மைப் பயிற்சி நிலையத்தைத் தமிழக அரசு தொடங்கியபோது, அதனுடன் இணைந்து அங்கே அயல்பணிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர். தொடர்ந்து, சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் நீர் வள மையத்திலும் அயல்பணிப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்துள்ளார்.

அடிப்படையில் கட்டடப் பொறியாளர் என்றாலும், பாசனத் தொழில்நுட்பத்திலேயே அதிக ஆர்வம் கொண்டு இயங்கினார். சங்க காலந்தொட்டே பாசனத் தொழில்நுட்பங்களில் வேறெந்த மேலை நாட்டையும் விடத் தமிழர்கள் மிகுந்த முன்னேற்றம் கண்டிருந்தனர் என்பதற்கான சான்றுகளைச் சங்கத் தமிழ்ப் பாடல்களில் தொடங்கி, மாநிலம் முழுவதும் ஆறுகளிலும் ஏரிகளிலும் மேற்கொண்ட கள ஆய்வுக் கண்டுபிடிப்புகளின் மூலம் நிறுவிவந்தவர்.

இந்த வகையில் இவர் எழுதிய `தமிழர் பாசன வரலாறு’ என்ற நூல், தமிழில் ஒரு முன்னோடி நூல். இப்போதும் பாசனத் தொழில்நுட்பம் கற்கும் பலருக்கும் ஆதார நூலாக விளங்குகிறது இந்த நூல்.

தமிழகத்தில் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட பல அணைகளில் இவருடைய பங்களிப்பு உண்டு. அணைகளைப் பற்றியும் ஆறுகளைப் பற்றியும் அவ்வளவு விவரங்களையும் விரல்நுனியில் வைத்திருந்த இவர், பல்வேறு இயக்கங்கள் நடத்திய விழிப்புணர்வு முகாம்களில் பங்கேற்று, நதிநீர்ச் சிக்கல்கள் பற்றியும், முல்லைப் பெரியாறு அணையின் உறுதி பற்றியும் பாசன மேலாண்மை பற்றியும் பல்வேறு தரவுகளுடன் விளக்கிவந்தார்.

பொதுப் பணித் துறையில் பணிக் காலத்தில் நேர்மைக்கும் கறார்த் தன்மைக்கும் பெயர் பெற்றவர் இவர். தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலுள்ள ஸ்ரீவைகுண்டம் அணைக்கட்டை இடித்துவிட்டுப் புதிய அணை கட்டுவதென அரசு திட்டமிட்டபோது, `அணை மிகவும் வலுவாகவே இருக்கிறது. இடிக்க வேண்டிய தேவையே இல்லை’ என்று சுட்டிக்காட்டி குறிப்பு எழுதியதன் மூலம் அணை இடிக்கப்படுவதைத் தடுத்து நிறுத்தியவர்.

பூர்விகத்தில் திருநெல்வேலிச் சீமையைச் சேர்ந்தவரான இவருடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வும்கூட, தாமிரவருணி ஆற்றைப் பற்றியதுதான். `தாமிரவருணியை முன்வைத்து: நதிநீர்ப் பிரச்சினைகளில் சமூகப் பொருளாதாரப் பின்னணி’ என்ற தலைப்பில் ஆய்வு மேற்கொண்டு, திருச்சி பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.

விருப்ப ஓய்வுக்குப் பின் ஸ்வீடன் பல்கலைக்கழகத்துடன் இணைந்து பவானி ஆறு பற்றி விரிவான ஆய்வினை மேற்கொண்டார். ஸ்வீடன் பல்கலைக்கழக அழைப்பின்பேரில் ஸ்டாக்ஹோம் நகரில் நடைபெற்ற தண்ணீர் பற்றிய உலகளாவிய ஆய்வரங்கில் பங்கேற்றுத் தன் ஆய்வில் கண்டவற்றை விளக்கினார்.

சாயத் தொழிற்சாலைகளால் நொய்யல் மற்றும் அமராவதி ஆறுகளில் ஏற்படும் பாதிப்புகளைக் களைய உரிய ஆலோசனைகளை வழங்குவதற்காகச் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்டுள்ள வல்லுநர் குழுக்களிலும் இடம் பெற்றிருந்தார். தான் படித்த மதுரைத் தியாகராசர் பொறியியல் கல்லூரியின் பாடத் திட்டக் குழுவிலும் உறுப்பினர்.

இவையன்றி, பன்னாட்டு மற்றும் தேசிய அளவிலான ஆய்வுக் கருத்தரங்குகளில் பங்கேற்று 50-க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளைச் சமர்ப்பித்துள்ளார்.

இவர் எழுதியுள்ள 17 நூல்களில் `தமிழக பாசன வரலாறு’, `நிலவரை – திருநெல்வேலி மாவட்டம்’, `பெரியாறு அணை – மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள்’, `தமிழக ஆறுகளில் மணல் கொள்ளை’, ஆங்கிலத்தில் `தமிழக ஏரிப் பாசன முறைமைகளில் பாரம்பரிய நீர் மேலாண்மை நடைமுறைகள்’, `இந்திய ஏரிகளில் புனரமைப்பு மற்றும் மேலாண்மை – சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநிலங்களில்’, `பழைமையின் அறிவைத் தேடி – பாசன ஏரிகள்’ ஆகியவை குறிப்பிடத் தக்கவை.

இலங்கைத் தமிழ்ப் பகுதிகளில் விடுதலைப் புலிகள் தமிழீழ அரசு நடத்திய காலகட்டத்தில் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் தனிப்பட்ட அழைப்பின் பேரில் தமிழ்ப் பகுதிகளுக்குச் சென்று பிரபாகரனைச் சந்தித்ததுடன், தமிழ்ப் பகுதிகளில் பாசன அமைப்புகளில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய மேலாண்மை தொடர்பான உத்திகளை வகுத்துக்கொடுத்துவிட்டு வந்தவர்.

தன்னுடைய மறைவு வரையிலும்கூட இந்தப் பயணம் பற்றிய எந்தத் தகவலையும் தன் குடும்பத்தினரிடம்கூட தெரிவிக்காமல் ரகசியம் காத்தவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.
* * *

பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றுக்கொண்ட பிறகு பல்வேறு தளங்களிலும் மிகவும் முனைப்பாக இயங்கத் தொடங்கினார் கோமு அண்ணன். எழுத வேண்டிய நூல்கள் எனப் பத்து நூல்களைப் பட்டியலிட்டோம். ஏற்கெனவே வெளிவந்திருந்த `தமிழர் பாசன வரலாறு' நூலை விரிவாக்கிப் புதிய பதிப்பைக் கொண்டுவர வேண்டும் எனக் கூடுதலான தரவுகளைத் தொகுத்துக்கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வை எடிட் செய்து ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் நூல் வடிவில் வெளிக்கொண்டுவர வேண்டும் என நினைத்தார். இன்னும் என்னென்னவோ...

சர்க்கரையால் உடல் மெலிவு என நினைத்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் திடீரெனப் புற்றுநோய் கண்டறியப்பட்டது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உடல்நலக் குறைவு என்று மருந்து, மாத்திரையென எதுவும் உட்கொள்ளாதவர் மருந்துகளுடன் வாழ நேரிட்டது.

2008 நவம்பரில் தொடங்கி, புற்றுநோய்க்கு எதிராக அவர் நடத்திவந்த உறுதியான போராட்டம், 13 மாதங்களுக்குப் பிறகு, கடந்த வாரம் இதே நாளில் (29.12.09) முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.

எனக்கும் அவருக்குமாகப் பதினைந்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஓர் ஆசை இருந்தது - தி. ஜானகிராமன்- சிட்டியின் `நடந்தாய் வாழி காவேரி'யைப் போல, தலைப்பிலிருந்து கடலில் கலக்கும் வரையில் பயணம் செய்து, தாமிரவருணியைப் பற்றிப் பாசனத் தொழில்நுட்பங்களுடன் அனைத்துப் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் பெருநூலாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று. காலம் அனுமதிக்கவில்லை, நிராசையாகவே போய்விட்டது. அவர் அளவுக்குத் தாமிரவருணியின் நுட்பத்தை அறிந்தவரை இனியும் எங்கேனும் காண முடியுமா?

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்...

2009-08-10T10:05:00.006+05:30

வங்கதேச எழுத்தாளர் தஸ்லிமா நஸ் ரீன் தன்னுடைய விசா நீட்டிப்புக்காக இந்தியா வந்து யாருக்கும் தெரியாமல் தலைமறைவாகத் தங்கியிருப்பதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன.
7.8.9 - சனிக்கிழமை உயிர் எழுத்து ஆசிரியரான நண்பர் சுதீர் செந்திலைச் சென்னையில் சந்தித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். `ஏன் எதுவும் எழுதுவதில்லை; ஏதாவது எழுதுங்களேன்' என்றார். `என்னவென்று எழுதுவது, பெரியார் படுகிற பாட்டைப் பாருங்கள், எழுத வேண்டும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. பார்க்கலாம்' என்று கூறிவிட்டுவிட்டேன்.
ஆனால், அறையிலிருந்து திரும்பிவந்துகொண்டிருந்தபோதுதான், ஏற்கெனவே ஹைதராபாத்தில் லஜ்ஜா நாவலின் தெலுங்கு மொழிபெயர்ப்பு வெளியீட்டின்போது தஸ்லிமா தாக்கப்பட்டதும், அப்போது `உயிர் எழுத்து'க்காகவென எழுதிப் பிரசுரிக்க இயலாமல் போனதுமான ஒரு கருத்துரை நினைவுக்கு வந்தது. அனேகமாக இரு ஆண்டுகள் இருக்கலாம். வீட்டில் தேடியெடுத்துப் படித்தபோது இப்போதும்கூடப் பொருத்தமானதாகவே தோன்றியது.
இதோ:
நாம் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்?
அங்கே இங்கே என்று கேள்விப்பட்டுக் கொண்டிருந்தவை, இப்போது நம் முன்னேயே.
எழுத்து காரணமாகத் தன் உயிருக்கு ஏற்பட்ட ஆபத்தால் அஞ்சி வங்கதேசத்திலிருந்து வெளியேறி, இந்தியாவில் தங்கியுள்ள பெண் எழுத்தாளரான தஸ்லிமா நஸ் ரீன், ஹைதராபாத்தில் மேடையிலேயே பல பேருக்கு முன் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்; தடுத்தவர்கள் அடிவாங்கினர். தஸ்லிமாவுடைய நாவலின் தெலுங்கு மொழிபெயர்ப்புதான் அது.
மஜ்லிஸ் இ இத்தேஹதுல் முஸ்லிமின் என்ற அமைப்பின் மூன்று எம்.எல்.ஏ.க்கள்தான் தாக்குதலை நடத்தியுள்ளனர். இதுவரை எவ்வித உருப்படியான நடவடிக்கையும் இல்லை. ஏன் கொல்லாமல் விட்டார்கள்? என்று சில அமைப்புகளும் பத்திரிகைகளும் வியப்புகூடத் தெரிவிக்கின்றன.
பெருந்தொகை பரிசளிக்கப்படும்; அவரைக் கொன்றொழியுங்கள் என்று புரட்சிகர மேற்கு வங்கத்தில் அறிவிக்கிறார் ஓர் இமாம். இத்தனையையும் அரசுகளெனப்பட்டவை பார்த்துக்கொண்டுதானிருக்கின்றன. அவற்றுக்கு இதைவிடப் பெரிய தலைவலிகள் எத்தனையோ?
முதல் தாக்குதலும் தொடர் மிரட்டல்களும் எதற்காக? மதவெறி காரணமா? அரசியல் லாபம் கருதியா? இது முதல் சம்பவமும் அல்ல.
ஒரு கண்காட்சி நடத்தியதற்காக பரோடாவில் மகாராஜா சாயாஜிராவ் பல்கலைக்கழகத்துக்குள் புகுந்து ஒரு கும்பல் தாக்கியது,
டீன் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டார். எம்.எப். ஹுசேன் எங்கோ வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். சல்மான் ருஷ்டியின் நிலையெல்லாம் தெரிந்ததே. பத்வாக்கள், மரண அச்சுறுத்தல்கள்.
என் எழுத்தையும் நிலையையும் மாற்றிக் கொள்ளப் போவதில்லை.அஞ்சப் போவதில்லை. என்ற தஸ்லிமா, கோல்கத்தா இமாமின் அறிவிப்பு பற்றிக் கூறுகையில், ஊடகங்கள் தவறிழைக்கின்றன. எத்தனையோ ஏழைகள், எல்லா மதத்திலும், பணத்துக்கான தேவையுடன் பஞ்சைகளாக இருக்கிறார்கள். தேவையா இந்த விளம்பரம்? என்று மனம் நொந்துள்ளார்.
இத்தகைய தாக்குதல்களில், அச்சுறுத்தல்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதம் முழுவதுமே சம்பந்தப்படுவதில்லை. குறிப்பிட்ட சிலர்தான் மதங்களின் போர்வையில் இயங்குகிறார்கள். சாதாரண மக்களுக்கும் தொடர்பில்லை. இருக்கவும் முடியாது.
பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் வீட்டை விட்டு வெளியேறியவர் தஸ்லிமா. இந்தியாவிலுமா இந்த நிலை? கலகக் (அவலக்) குரல் எழுப்புகிறார்கள் கலைஞர்கள். எண்ணங்களைப் பலவகையில் பதிவு செய்கிறார்கள். இவற்றால் பொறிகள் பறந்து அழுக்குகள் எரிய வேண்டும்.
நபிகள் நாயகம் அவர்கள் முதன்முதலாக அறிவுரைத்த சொற்களில் ஒன்றாக இக்ரா, அதாவது படி, என்று கூறப்படுகிறது.படிப்பதில் என்ன தவறு? நல்லதைத் தானே படிக்க வேண்டும் என்றால் நல்லது, கெட்டதைத் தீர்மானிப்பது யார்? எந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில்?
எதுவாக இருந்தாலும் படியுங்கள் அல்லது ஒதுக்குங்கள், காலம் தீர்மானிக்கும் கலையையும் களையையும். கம்புகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வீதிவழி அலையாதீர்கள் என்றுதான் நம்மால் கூற முடியும்.
இப்போதும் இங்கேயும் இதுபோன்ற தாக்குதல்கள், எள்ளல்கள், எகத்தாளங்கள் - நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும். எந்த மதமும் இவற்றுக்கு விதிவிலக்கல்ல. எல்லாவற்றையும் உதறி எப்போது உயரப் போகிறது இந்த சமுதாயம்?

பெரியார்: சுயமரியாதை சமதர்மம்!

2009-07-28T09:01:00.005+05:30

மார்க்சிய - பெரியாரிய ஆய்வறிஞரான எஸ்.வி. ராஜதுரை - வ. கீதா எழுதிய `பெரியார்: சுயமரியாதை சமதர்மம்' மூன்றாம் பதிப்பு விரைவில் வெளிவருகிறது.
ஏறத்தாழ 13 ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியான முதல் பதிப்பை, '97-ல் எனக்குத் திருமணப் பரிசாக அன்புக்குரிய கண. குறிஞ்சி அளித்தார். 12 ஆண்டுகளுக்கு முன் படித்திருந்தாலும் தற்போது மீளவும் வாசிக்கும்போது விஷயங்கள் யாவும் புத்துயிர்ப்புப் பெறுகின்றன, பெரியார் பேச்சையே நேர்நின்று கேட்டதைப் போல.
திருத்தப்பட்ட புதிய பதிப்பில் `தமிழ்நாடும் திராவிட நாடும்' போன்ற புதிய விஷயங்களுடன், அந்தோனியோ கிராம்ஷியின் கருத்துகளுடனான பார்வையும் இணைந்திருக்கிறது.
- காந்தி, காங்கிரஸுடனான பெரியாரின் உறவுக்கும் பிரிவுக்கும் பின்னணி என்ன?
- தன் வாழ்நாளெல்லாம் காந்தியத்தை அவர் எதிர்த்து வந்தது ஏன்?
- உண்மையில் காந்தியம்தான் என்ன? பெரியார் கண்டுசொன்னது என்னென்ன? - சுயமரியாதை இயக்கமும் நீதிக்கட்சியின் உறவின் பின்னணி?
- எந்த இடத்தில் இணைந்து சென்றார்? எப்போதெல்லாம் பிரிந்துசென்றார்?
- பார்ப்பனியம் பற்றிய பெரியாரின் பார்வை என்ன?
- உப்புப் போராட்டத்தின் தகிடுதத்தங்களுடன் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் அணுகுமுறை யாது?
- ஜீவா, சிங்காரவேலர் போன்ற பொதுவுடைமையாளர்களுடன் உறவுக்கும் பிரிவுக்கும் காரணம் என்ன?
- காந்தியின் ஹரிஜன சேவை வசனத்தின் மோசடிகளும் பின்னணியும் என்னென்ன?
- விடுதலைக்கு முன் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் ஹிந்தி திணிக்கப்பட்டதன் பின்னணி என்ன?
- இசையை எவ்வாறு பார்க்கிறார் பெரியார்?
- தமிழைப் பற்றி உண்மையிலேயே பெரியார் என்ன சொன்னார்? இகழ்ந்தாரா அவர்? அவருடைய நிலைப்பாடு என்ன?
- தன்னைக் கன்னடர் என்பதாகப் பெரியார் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டாரா?
- திராவிட நாட்டுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? இருந்தால் என்ன?
இப்படிப்பட்ட எண்ணற்ற வினாக்களுக்கான புரிதலை அளிக்கிறது இந்த நூல்.
எஸ்.வி.ஆர்.- வ. கீதா ஆகியோரின் ஒன்பதாண்டு கால உழைப்பின் பயனான இந்த நூல், 1920, 30, 40, 50-களில் தமிழர் அரசியலில் பெரியாரின் நிலைப்பாடுகள் பற்றிய விஷயங்களுடன் அந்தக் காலகட்டங்களில் தமிழுக்கும் தமிழர்க்கும் விரோதமாக என்னென்ன நடந்தன என்பதையும் விவரித்துப் புத்தொளியளிக்கிறது.
பெரியாரைப் பேசுகிற, பேச நினைக்கிற ஒவ்வொருவரும் அவசியம் படித்திருக்க, அல்ல, கற்றிருக்க, கற்க வேண்டிய நூல்.
மூன்றாம் பதிப்புக்கான, அச்சுக்கு முந்தைய பிரதியைப் படித்து முடித்த இரவுப் பொழுது விடிந்து அலுவலகத்துக்கு வந்தபோதுதான், பெரியாரின் பேச்சுகளையும் எழுத்துகளையும் வெளியிடத் தடையில்லை என்ற நீதிபதி சந்துருவின் வரலாற்றுப் புகழ் பெற்ற தீர்ப்பு வெளிவந்திருக்கிறது.

பெரியாரின் சுய அறிமுகமும் வேண்டுகோளும் - நூலிலிருந்து:
``நாம் 10 ஆவது வயதிற்கு மேல் எந்தப் பள்ளிக்கூடத்திலும் படிக்கவில்லை. நமக்கு புத்தக ஆராய்ச்சி இல்லை. நம் சக்திக்குள்ள அறிவு என்பதைக் கொண்டு நடுநிலை என்பதிலிருந்து ஆராய்வதன் மூலம் அறிவதும் ஆராய்ச்சிக்காரர்களைச் சந்திக்கும்போது கேட்டு அறிவதும்தானே ஒழிய வேறில்லை என்பதைக் கண்ணியமாய் ஒப்புக்கொள்கிறோம்'' - பெரியார், குடி அரசு, 25.12.1927.
``நீங்கள் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். ஆனால், உடனே நம்பிவிடாதீர்கள். நாளை நமது எதிர் அபிப்ராயக்காரர்கள் வருவார்கள். அவர்கள் சொல்வதையும் கேளுங்கள். பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வாருங்கள். இதுதான் எங்கள் ஆரம்பப் பிரார்த்தனை- எங்கள் முதல் வேண்டுகோள்.'' - பகுத்தறிவு, டிசம்பர், 1937.

இந்த நூல், ஆகஸ்ட் மாதம் இரண்டாவது வாரத்தில் வெளிவரும் என்பதாக விடியல் பதிப்பகத்தின் விளம்பரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

கடந்த சனிக்கிழமை இன்னேரம் ராஜமார்த்தாண்டன் உயிருடன் இருந்தார்...

2009-06-13T09:50:00.006+05:30

மரணம் இயற்கையானது என்று காலங்காலமாகக் கூறப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் அதுதொடர்பான செய்தியைக் கேட்கும்போது ஆளை அடித்துப் போட்டுவிடுகிறது. அதுவே எதிர்பாராமல் நேரிடும்போது இன்னமும் கூடுதலாக வலிக்கிறது. ஒவ்வொருவர் வாழ்விலுமே இத்தகைய இழப்புகளால் ஈடுசெய்ய முடியாமல் எத்தனையோ பள்ளங்கள் இருந்துகொண்டுதானிருக்கின்றன.
கடந்த சனிக்கிழமை அலுவலகம் முடிந்து வீ்ட்டுக்குச் சென்ற சில நிமிஷங்களிலேயே என்னுடைய செல்போன் விடாமல் ஒலித்தது. எடுத்துப்பார்த்தால் யூ.மா. வாசுகி. அபூர்வமாகத்தான் பேசுவார், எதற்காக அழைக்கிறாரோ என்று யோசித்துக்கொண்டே கேட்டபோது, `பாண்டியராஜன், ராஜமார்த்தாண்டன் இறந்துவிட்டார். ஏதோ ரோட் ஆக்சிடென்ட்டாடம். இப்போதான் வசந்தகுமார் போன் செய்தார்' என்றார். உறுதிசெய்துகொள்ள உடனே தொடர்புகொள்ள மற்றொரு செல்போனில் முயன்றபோது, வசந்தகுமாரே லைனில் வந்தார். `பாண்டியராஜன்...' என்றதுமே `உண்மைதானா?' என்று நான் கேட்க, `ஆமாம், அப்படித்தான்' என்றார். `ஏதாவது புறப்படும் திட்டமிருந்தால் தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்' என்று கூறிவிட்டு நண்பர்களுக்கெல்லாம் எஸ்.எம்.எஸ். அனுப்பத் தொடங்கினேன்.
சென்னையில் பிழைப்பவர்களுக்கே (வாழ்பவர்களுக்கு அல்ல) விதிக்கப்பட்ட சாபம், உடனடியாக எங்கேயும் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட முடியாது. ஒருவழியாகப் பார்த்தால் அதனாலேயே, சடலமாக ராஜமார்த்தாண்டனின் முகத்தைப் பார்க்கும் துரதிர்ஷ்டம் நேரவி்ல்லை. ஆனால், அன்றும் மறுநாளும் திரும்பத் திரும்ப அவருடைய நினைவுகளே. அவரை நன்கு தெரிந்த, ஆனால் இந்தத் துயரால் பெரிதும் சங்கடப்படக் கூடிய (என் அப்பா, அண்ணன் கோமதிநாயகம் உள்பட) சிலருக்கு மட்டும் வேண்டுமென்றே சொல்லவில்லை. அவர்களாகத் தெரிந்துகொள்ளட்டும்.
அந்த இரண்டு நாள்களும் அவருடைய நினைவுகள்தான். இன்னமும்கூட திடீர்திடீரென அவர் தொடர்பான நினைவுகள் வந்து விளக்கமுடியாத ஒருவிதமான சங்கடத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆறு நாள்களுக்குப் பிறகு வியாழக்கிழமை இரவு லைனில் வந்த லியோ, `நீ எப்படி எனக்குச் சொல்லாமல் விடலாம்?' என்றான். `உனக்கும் சேர்த்து அனைவருக்கும் எஸ்.எம்.எஸ்.ஸில் தகவல் அனுப்பினேன். ஆனால், தொலைபேசியில் பகிர்ந்துகொள்ளக் கூடிய மனநிலையில் நான் இல்லை; அல்லாமல் நாகர்கோயிலுக்குச் செல்ல முடியவில்லையே என்ற இயலாமையும் என்னை அழுத்திக் கொண்டிருந்தது' என்றேன்.
நான் தினமணியிலிருந்து பணிவிலகிவந்துவிட்ட பிறகும்கூட, தெரியாத சிலரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்தும்போது, (எத்தனையோ முறை அப்படிச் சொல்லாதீர்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும்) என்னுடைய சீனியர் என்பார் மார்த்தாண்டன். பார்ப்பவர்கள் குழம்பிப் போவார்கள். ஏனென்றால் அவரைவிடவும் நான் மிகவும் இளையவன். அதன் பின்னணி இதுதான். நான் தினமணியில் சேர்ந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான், 80-களில் மார்த்தாண்டன் வந்துசேர்ந்தார், பிழை திருத்தும் பணிக்காக (வாழ்க்கையில் கடைசி வரை பிழைகள் திருத்தி முடியாது என்பது வேறு விஷயம்). அதனால் நான் சீனியராம்!
பெரும்பான்மையாக இடதுசாரி தத்துவம் சார்ந்த எழுத்துகளையும் இலக்கியங்களையுமே வேதங்களாக நினைத்துக் கற்றுக்கொண்டிருந்த இளமைக் காலத்தில் அவருடைய வருகையும் அறிமுகமும் நவீன இலக்கியங்களுக்கான கதவுகளை எனக்கு விரியத் திறந்துவிட்டன. இப்போதும்கூட அவர் தந்த பசுவய்யாவின் `நடுநிசி நாய்கள்' கவிதைத் தொகுதி என்னிடம் நினைவாக மனதை அறுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எழுத்தாளர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித் முதலானவர்களுடன் இணைந்து மதுரையில் அவரும் நண்பர்களும் நடத்திய இலக்கிய `சந்திப்பு' கூட்டங்கள் இப்போதும் மறக்க முடியாதவை. துருவங்களான பிரமிள், சுந்தரராமசாமி இருவருமே சந்திப்பில் பேசியிருக்கிறார்கள். மார்த்தாண்டனால்தான் எனக்கு, தினமணி சோமு, சன் நியூஸ் லியோ போன்றோருக்கு பிரமிளுடைய அறிமுகமும் இலக்கியம்சாரா நட்பும் வாய்த்தது.
ஒருகட்டத்தில் தினமணியைப் பொறுப்பேற்றுத் தமிழ் மணியாக மாற்றிய ஆசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவன், `தமிழ்மணி' என்றொரு தனிப் பகுதியையே தொடங்க நினைத்தபோது சென்னைக்கு அழைத்துக்கொள்ளப்பட்டார் மார்த்தாண்டன். தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் மதுரை தினமணியிலிருந்த எங்கள் நட்பு வட்டமே இடமாறுதல்களால் சிதறிப் போய்விட்டாலும், சென்னை வரும்போதெல்லாம் என்னுடைய வாசம் பெரும்பாலும் மார்த்தாண்டன் தங்கியிருந்த திருவல்லிக்கேணி நாகராஜ் மேன்சனின் மூன்றாவது மாடி அறைதான்!
மார்த்தாண்டனின் நண்பர்கள் அனைவரும் அறிந்ததுதான். அறைக்குத் திரும்பும்போதெல்லாம் பெரும்பாலும் மதுவும் அவருடன் துணையாக வந்திருக்கும். கட்டில்களில் புத்தகங்களை இருக்க வைத்துவிட்டு, தரையில் பாய் அல்லது ஜமுக்காளத்தைவிட்டுதான் படுத்திருப்போம். பேசிக்கொண்டோ படித்துக்கொண்டோ இருக்கும் அவர், திடீரென `நான் தூங்கட்டுமா?' என்று கேட்டுக்கொண்டே தயாராகிவிடுவார். அறைக்கு நிறைய இலக்கிய நண்பர்கள் வருவார்கள், பல நேரங்களில் குடிப்பதற்காக. எனக்கு அப்போது பலரை அவ்வளவாக அடையாளம் தெரியாது. நானும் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பேன் அல்லது கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.
1942 என்றொரு ஹிந்திப் படம், அப்போது மேன்சனுக்கு அருகேயிருந்த ஒரு திரையரங்கில் ரிலீஸ் செய்யப்பட்டிருந்தது. `எல்லாரும் நல்ல படம் என்கிறார்கள். நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா?' என்றபோது, சில நண்பர்களுடன் படத்துக்குச் சென்றோம். ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே மார்த்தாண்டன் உறங்கிப் போய்விட்டார். படம் முடிந்ததும் எழுப்பி அழைத்து வந்தோம். `அடடா, நல்ல படம் என்றார்கள், பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டதே' என்று பின்னர் வருத்தப்பட்டார் அவர்.
சினிமா பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் சிவாஜி கணேசனையும் கண்ணதாசனையும் சிலாகிப்பார். அவருக்கு அப்படியொரு பிரேமை. எனக்கு சிவாஜி கணேசனைப் பிடிக்காது என்றாலும்கூட, `இல்லை, இல்லை, நீங்கள் கவனித்துப் பாருங்கள்' என்றெல்லாம் குறிப்பிடுவார். புதுமைப்பித்தனைப் பற்றிய அதாரிட்டியாக விஷயங்களை விளக்குவதுடன், தினமணியில் புதுமைப்பித்தன் எழுதியவற்றை வெளிக்கொண்டுவருவதிலும்கூட பெரும்பங்காற்றினார் மார்த்தாண்டன். தினமணி கதிரில் குறிப்பிடும்படியான பங்குபணியாற்றியபோதிலும்கூட தான் இருக்குமிடம் தெரியாமலேதான் இருப்பார்.
ஆசிரியர் இராம.திரு. சம்பந்தம் யாரை வேண்டுமானாலும் எளிதில் கிண்டலடித்துவிடுவார், மனம் நொந்தவர்கள் நிறைய. ஆனால், ராஜமார்த்தாண்டன் விஷயத்தில் அப்படி நடந்து யாரும் பார்த்ததில்லை. மிகவும் மரியாதையுடன் இருப்பார். அதேபோல, தாடி வைத்திருந்தாலோ, மழிக்காமல் இருந்தாலோ ஆர்எம்டிக்குப் பிடிக்காது. `எடப்பா, எடப்பா' என்று அனத்தித் தள்ளிவிடுவார். அவருடன் பணியாற்றியும் தாடியுடன் தப்பித் திரிந்த மிகச் சிலரில் ராஜமார்த்தாண்டனும் ஒருவர். மார்த்தாண்டனைத் தேடிவருவோரிடம் `அவர் அங்கே எங்கேயாவது சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டிருப்பார், பாருங்கள்' என்று கூறித்தான் அனுப்பிவைப்பார்.
நான் ஈரோடு, சென்னை வழியே வந்து திருச்சியில் பணியாற்றியபோது, இலக்கியச் சுற்றத்தின் தொடக்க கால கூட்டங்கள் ஒன்றில் யூ.மா. வாசுகியின் `ரத்த உறவு' பற்றி அறிமுக விமர்சன உரையாற்றினார் ராஜமார்த்தாண்டன். அந்தக் கூட்டத்துக்காகச் சென்னையிலிருந்தோ என்னவோ அவருடைய மகன் கிருஷ்ண ப்ரதீப்பும் வந்திருந்தார். எப்போதுமே எழுதிவைத்து வாசிப்பவர் மார்த்தாண்டன். அப்படித்தான் அன்றும் பேசினார், வாசித்தார். யூ.மா. வாசுகியும் பேசவோ, கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லவோ மறுத்துவிட, மற்றவர்கள் பேசிதான் ஈடுசெய்தனர்.
மதுரையிலிருந்து உடன் வந்த குடும்பத்தை ஊருக்கே திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, மேன்சன் அறையில் புத்தங்களின் தூசுகளை சுவாசித்துக் கொண்டு வாழ்ந்துகொண்டிருந்த மார்த்தாண்டனை ஒருகட்டத்தில் மதுவும், சரியாகச் சாப்பிடாததும், சின்னச் சின்ன கடன்களும் முடக்கிப் போட்டன. மிகவும் உடல் நலம் குன்றி, ரயிலிலோ, பஸ்ஸிலோ பயணம் செய்ய முடியாது என்ற நிலையில், தமிழினி வசந்தகுமார், எழுத்தாளர் ஜோ டி குரூஸ், தினமணி லியோ ஆகியோர் அவரை காரில் அவருடைய ஊரிலேயே கொண்டுபோய் விட்டுவிட அழைத்துச் சென்றனர். அவர்கள் புறப்பட்டு வரும் தகவலறிந்து, திருச்சியில் சந்திக்க நண்பர்கள் திட்டமிட்டுக் காத்திருந்தோம். அன்று இலக்கியச் சுற்றத்தில் கே.பி. சுந்தராம்பாள் நூலைப் பற்றிப் பேச வந்திருந்த நிஜநாடக இயக்கத்தின் மு. ராமசுவாமியும் எங்களுடன் இருந்தார். எல்லாரும் ஹோட்டலில் சாப்பிட, கீழிறங்க முடியாத நிலையில் காரிலேயே இருந்த மார்த்தாண்டனின் மதிய உணவுக்காக ஒரு குவார்ட்டரையும் தயிர் சாதத்தையும் வாங்கித் திரும்பினோம். எங்களில் எல்லாருக்குமே `மார்த்தாண்டனை மறுபடியும் பார்ப்போமா?' என்ற அச்சம் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் பல பத்தாயிரங்கள் செலவு, மிகுந்த மருத்துவம், குடும்பத்தின் நேரடிக் கண்காணிப்பின் பலனாக மீண்டு வந்தார் அவர். இனியும் மேன்சனுக்குத் திரும்பினால் நல்லதில்லை என்று எல்லாருமே கருதியபோது வேலையை ராஜிநாமா செய்துவிட்டு, ஒரேயடியாக சென்னை வாழ்க்கைக்குத் தலைமுழுகிவி்ட்டு ஊருக்கே திரும்பிவிட்டார் மார்த்தாண்டன்.
பின்னர், வீட்டில் சும்மா இருப்பதற்குப் பதிலாக, நாகர்கோயில் காலச்சுவடு அலுவலகத்துக்குச் செல்லத் தொடங்கி, பின்னர் ஒருவகையில் அங்கேயே பணியாற்றக் கூடியவராகவும் மாறிவிட்டார். உருப்படியான சில பணிகளில் முழுமையாகத் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.
அவருக்கு அறுபது வயதானபோது, உயிர் எழுத்து சிறப்பிதழ் கொண்டுவரப் போவதாகச் சொன்ன சுதிர் செந்தில், `வாழும் காலத்தில் நாம் யாரையும் பாராட்டுவதில்லை' என்றார். எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது.
மார்த்தாண்டனுடைய மகள் திருமணத்துக்குச் செல்ல இயலவில்லை. திருமண நாளுக்கு முந்தைய தினம் நான், இடம் மாறிச் சென்னையில் பணியில் சேர வேண்டிய திடீர் சூழல். மணா, சுதிர் செந்தில் எல்லாருமாகச் செல்லவிருந்த திட்டம் ரத்தானது. கடந்த பிப்ரவரியில் ஒரு நாள் எதற்காகவோ தொலைபேசியில் பேசியபோது, `பாண்டியன், பையன் திருமணம், ஏப்ரல் 5-ம் தேதி. இப்போதே சொல்லிவிட்டேன். அவசியம் வந்துவிட வேண்டும், அஜிதா கல்யாணத்துக்கும் நீங்கள் வரவில்லை' என்றார். `பையன் ஒரு செல்போன் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறான், எனக்கு எடுக்க மட்டும்தான் தெரிகிறது. இந்த எண்ணைக் குறித்துக்கொள்ளுங்கள்' என்று மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார்.
கொட்டாரத்தில் கிருஷ்ண ப்ரதீப் (அவருடைய குழந்தைகள் இருவருக்குமே பெயர் சூட்டியது பிரமிள்தான்) திருமணத்துக்காகச் சென்றபோது, ராஜமார்த்தாண்டன் புத்துணர்வுடன் இருப்பதாகவே பட்டது. மகன் வாங்கித் தந்த அந்த செல்போனையும் அவர் பாக்கெட்டில்தான் வைத்திருந்தார்.
ஒரு மனிதன் எல்லாருக்கும் நல்லவராக இருக்க முடியுமா? அதிலும் தமிழ் இலக்கிய உலகில்? ஆனால், ராஜமார்த்தாண்டனால் மட்டும் இருக்க முடிந்தது. அந்தக் காலத்தில் எலியும் பூனையுமாக சுந்தர ராமசாமியும் பிரமிளும் இருந்தபோதுகூட ஒரேநேரத்தில் இருவருடனும் அவரால் நட்பு பாராட்ட முடிந்தது. இந்தத் திருமணத்தின்போது காலச்சுவடு கண்ணனும் வந்திருந்தார், எழுத்தாளர் ஜெயமோகனும் வந்திருந்தார். இருவருடனும் நல்ல உறவைத்தான் பராமரித்தார் அவர்.
திருமண மண்டபத்துக்கு வெளியே நின்றிருந்தபோது, `ரொம்ப நிம்மதி பாண்டியன், பையன் மேரேஜும் முடிந்துவிட்டது. இனிமேல் என்ன, கவலைப்பட வேண்டாம்' என்றார். `தாலிகட்டப் போகிறார்கள், உள்ளே செல்லுங்கள்' என்று நண்பர்கள் எல்லாரும் சொன்னபோது, `அதெல்லாம் அண்ணன் இருக்கிறார், பார்த்துக்கொள்வார், நமக்கு பெரிய வேலையில்லை. அவசியம் தேவையென்றால் அழைப்பார்கள்' என்று கூறிக்கொண்டே அவருக்கு மட்டுமே உரிய பாணியில் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தார்.
மாப்பிள்ளை, பெண்ணுடன் கூட்டமாக போஸ் கொடுத்து, ஒரு படமும் எடுத்துக்கொண்டபின், திருமண வீட்டிலிருந்து சொல்லிக்கொண்டு புறப்படும்போது இனிமேல் அவரைச் சந்திக்கவே முடியாது என்றெல்லாம் நினைக்கவில்லை, ஏனெனி்ல் அந்த அளவுக்கு அவர் உடல் தேறியிருந்தார்.
அவர் என்னுடன் கடைசியாகப் பேசியது, ஒரு முறை அல்ல, தொடர்ச்சியாக ஏழெட்டு முறையிருக்கும். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டதாகத் தொலைக்காட்சிகளில் விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டிருந்த நாளில்தான், உடைந்த குரலில் அவர் பேசினார். `பாண்டியன், என்னால் நம்பவே முடியவில்லையே, அப்படியும் இருக்குமா? இவ்வளவு தமிழர்கள் இங்கேயிருந்தும் ஒரு இழவுக்குப் பிரயோஜனமில்லாமல் போய்விட்டோமே, பிரபாகரன் சாகக் கூடாது. நல்லவரோ, கெட்டவரோ, அந்த ஆள் தமிழினத்தின் அடையாளம்...' என்ற விதத்திலேயே தொடர்ந்தது அவருடைய பேச்சு. குடித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றியது. மறுமுறை பேசும்போது, `சென்னையில் இருந்து மகள் பேசினாள், செய்தி பார்த்தேன். அப்பா குடிக்காதீர்கள், நீங்கள் குடிக்கக் கூடாது என்றெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டாள். இன்றைய நிலையில் என்னால் எப்படிக் குடிக்காமல் இருக்க முடியும்?' என்றார். இதேபோன்ற பேச்சுகள் தொடர, `அப்படியெல்லாம் இல்லை, பிரபாகரன் நன்றாகத்தான் இருக்கிறார்' என்று மீண்டும் மீண்டும் நான் பதிலளித்துக்கொண்டிருந்தேன். இரவு 11.45 மணிக்கு ஒருமுறை அழைத்தார், `பாண்டியன்! நல்ல செய்தி இருந்தால் மட்டும் என்னேரம் என்றாலும் கூப்பிடுங்கள், இல்லாவிட்டால் வேண்டாம்' என்று கூறினார். மறுநாளோ மற்றொரு நாளோ மீண்டும் ஒரு முறை தொலைபேசியில் அழைத்தார், இதே விஷயம்தான். அதுதான் கடைசிப் பேச்சு!
குடியைக் குறைத்து உடலைக் கவனித்த நிலையில் விபத்து குறுக்கிடாவிட்டால் இன்னும் 10, 20 ஆண்டுகள் அவர் நிச்சயம் வாழ்ந்திருப்பார். அவருடைய நண்பர்கள் எல்லாருமே மார்த்தாண்டனின் மரணம் குடிப்பழக்கத்தின் பாதிப்பால்தான் நிகழும் என்று மனதுக்குள்ளேனும் நினைத்திருப்பார்கள். ஆனால், மரணமும் அவரும் இணைந்து எல்லாரையும் ஏமாற்றிவிட்டார்கள். மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லத் தூக்கியபோது ஒருமுறை விழித்துப் பார்த்ததாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள், என்னென்னவெல்லாம் சொல்ல நினைத்திருப்பாரோ, தெரியவில்லை. பிரியமாக மகன் வாங்கித் தந்த செல்போன்கூட அவர் பாக்கெட்டில்தான் இருந்திருக்கும், ஆனாலும் இனி யாருடன் பேசப் போகிறார்?

நன்றி: உயிர் எழுத்து, ஜூலை, 2009

மூக்குத்திப் பூ முனையில்...

2009-05-14T17:58:00.003+05:30

நிறைய எழுத வேண்டும் என நினைத்தாலும் முடிவதில்லை. ஆண்டுதோறும் தேர்ந்தெடுத்து வைக்கும் டயரிகூட கழிந்த ஆண்டுகளின் கணக்கைக் கூறியவாறு காலிப் பக்கங்களுடன்தான் வீட்டில் ஏதோவோர் இடத்தை அடைத்துக் கிடக்கின்றன. அவற்றை வெளியேற்ற வேண்டும் என்றும் எப்போதுமே தோன்றுவதில்லை. எழுத்தாளராகவோ, இலக்கியகர்த்தாவாகவோ இல்லாத, ஆனால் வாசிக்கிற வேறுசில நண்பர்களுக்கும்கூட இந்த அனுபவம் இருக்கக் கூடும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.
பிளாக் உருவாக்கினால் அத்தகையதொரு தேவை ஏற்பட்டுவிடும் என்ற நம்பி்க்கைகூட என்னளவில் பொய்த்துதான் போய்விட்டது, டயரியின் பக்கங்களைப் போல வெள்ளை வெள்ளையாக.
கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை (ஏப்ரல் 4, 2009) நண்பர் திரு. ராஜமார்த்தாண்டனின் மகன் கிருஷ்ண ப்ரதீப் திருமணத்துக்காகக் கொட்டாரம் சென்றிருந்தபோது தினமணி தமிழ்மகன் பார்த்தார். `ஆசிரியர் ஆர்எம்டி பற்றி நீங்கள் `இலக்கியச் சுற்றம்' - பிளாக்கில் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்தேன். நெகிழ்வாக இருந்தது. ஒரு பின்னூட்டம்கூட செலுத்தியிருந்தேன். படித்தீர்களா?' என்றார். எனக்கு என்னவோ போலிருந்தது. ஏனென்றால் சிலகாலமாக நானேகூட இலக்கியச் சுற்றம் பக்கம் திரும்பாலிருந்துவிட்டேன்.
சென்னை திரும்பியதும் முதல் வேலை அதுதான் என நினைத்துக்கொண்டேன். கன்னியாகுமரி பயணத்தையே எழுதத் தோன்றியது.
திருமணம் உறுதி செய்யப்பட்டதுமே ஏதோ ஒருவாய்ப்பில் தகவல் தெரிவித்த மார்த்தாண்டன், `மகள் திருமணத்துக்குத்தான் வரவில்லை. இந்த முறையும் வராமலிருந்துவிடக் கூடாது' என்றார். சென்னையின் சாபத்தீடு, தெற்கே செல்ல ரயிலில் டிக்கெட் எடுப்பது. உடனடியாக மதுரையில் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டுச் செல்லவும், திரும்புவதற்கு கன்னியமாகுமரி- சென்னைக்கும் முன்பதிவு செய்துவிட்டேன்.
மதுரையிலிருந்து நாகர்கோயிலுக்குச் செல்ல மாட்டுத்தாவணி பேருந்து நிலையத்தில் ஏறியபோது, அந்த பஸ் நன்றாகத்தான் தோன்றியது. ஆனால், பிற்பகல் 3.30 மணிக்குப் புறப்பட்ட அந்த பஸ், இரவு 10.15 மணிக்குத்தான் நாகர்கோயில் சென்றடைந்தது. அதென்னவோ நாம் செல்லும் பஸ்கள் மட்டுமே எப்போதும் மிகவும் நிதானமாகச் செல்கின்றன.
திருமங்கலத்தில் ஒரு குடும்பம் பஸ்ஸில் ஏறியது. அமருவதற்கு இடமில்லை. குழந்தையெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு, எதற்காக இப்படியொரு இடமில்லாத பஸ்ஸில் ஏறுகிறார்கள்? என்று எரிச்சலாகக்கூட இருந்தது. இந்த லட்சணத்தில் அந்த இரட்டை இருக்கையில் எனக்குப் பக்கத்தில இருந்தவர் தன்னுடைய கருணையைக் காட்டும் வகையில் எழுந்து இடம்கொடுக்க, குடும்பத்தில் வந்த சிறுவன் அமர்ந்தான். குழந்தையுடன் அந்தப் பெண் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர்கள் கோயில்பட்டியில் இறங்க வேண்டியவர்கள். நானோ நாகர்கோயில் வரை சென்றாக வேண்டும். நான் எழுந்தால் மீண்டும் அமர இடம் கிடைக்கும் என்று தோன்றவில்லை. நின்றுகொண்டே அவ்வளவு தொலைவு செல்லவும் முடியாது. ஆனாலும் எனக்கு மகா குற்றவுணர்வு. நல்லவேளையாகக் குழந்தையைச் சிறுவனுடன் அமர வைத்தார் அந்தப் பெண். சில நிறுத்தங்களுக்குப் பிறகு நான் காலியான மற்றோர் இடத்தில் மாறி அமர்ந்ததன் மூலம் அவர்களை அமர வைத்துக் குற்றவுணர்விலிருந்து விடுபட்டேன். வருவோராவது கூட்டமில்லா பஸ்ஸைப் பிடிக்கலாம். எழுந்திருப்பவராவது பக்கத்தில் இருப்பவரிடம் ஒருவார்த்தை கேட்டுவிட்டு எழுந்திருக்கலாம். என்ன செய்ய?
நாகர்கோயிலில் இறங்கியபோது கண்ணைக் காட்டி காட்டில் விட்டதைப் போலத்தான். எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சென்றது. அப்போது வடசேரி பேருந்து நிலையமெல்லாம் இல்லை. அறிமுகமில்லாத இடங்களுக்குத் தனியாகச் செல்லும்போதெல்லாம் அறை கிடைக்கும் வரை அல்லது சேரிடம் சென்றடையும்வரை பதற்றம்தான். கன்னியமாகுமரிக்கு டவுன் பஸ் (கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் எந்த இடத்துக்கு வேண்டுமானாலும் டவுன், ஸாரி, டவுண் பஸ்ஸிலேயே சென்றுவிடலாம் என்கிறார்களே!) பிடித்துச் சென்றபோது, நல்லவேளையாக நண்பர் சொல்லி வைத்திருந்த அறை காத்திருந்தது. யார் வந்திருக்கிறார் என்று சந்திக்க வந்த, அந்தக் குமரி செய்தியாளர் தாகூரை எனக்கு 29 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தெரியும். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான இடைவேளைக்குப் பிறகு அதிசயமாக நடந்தது இருவருக்குமான சந்திப்பு.
அந்த இரவில் ஜன்னல்வழி பார்த்தபோது, கடலாக இருக்கலாம் எனக் கருதப்பட்ட பகுதியில் ஏதோ நிறைய ஒளிவிளக்குகள் கொத்தாகத் தெரிந்தன. விடிந்தபோதுதான் தெரிந்தது அது விவேகாநந்தர் பாறை என்கிற விஷயம், அருகிலேயே பொருத்தமில்லா பேருருவாகத் திருவள்ளுவர் சிலை. நாம் வள்ளுவத்தைப் பொருட்படுத்துவதில்லை, மதிப்பதில்லை, பின்பற்றுவதில்லை; ஆனால் அவருக்குச் சிலை வைத்து அழகுபார்க்கிறோம். காந்தியத்தைக் கண்டுகொள்வதுகூட இல்லை. ஆனால், அவர் பயன்படுத்திய கண்ணாடி, செருப்பு போன்றவற்றால்தான் கௌரவம் காப்பாற்றப்படுவதாகக் கவலைகொள்கிறோம், என்னே நகைமுரண்!
இதனிடையே, நண்பர்கள் யாரும் உடனில்லாததால் இரவில் கன்னியாகுமரி கடற்கரையை வலம் வரும் திட்டம் தொடங்காமலேயே முடிந்துவிட்டது. என்றாலும் செல்போனிலேயே கன்னியாகுமரிக் காட்சிகளை மகளுக்கு விவரித்துக்கொண்டிருந்தேன். மிகப் பெரிய ஏமாற்றம் அவளுக்கு. இரவு 12 மணிக்கு மேலும்கூட அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
அறையில் அத்தனை ஜன்னல்களையும் திறந்துவைத்து, மின்விசிறியை வேகமாகச் சுழலவிட்டுப் படுத்தாலும் வியர்த்தது. ஊர்க்காரரர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது போல.
காலையில் தேடிப் பிடித்துத் தினமணி வாங்கிப் பார்த்தபோது பெரிய ஏமாற்றம். வேறு ஏதோ நாளிதழைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. இலங்கைப் பிரச்னையை முன்வைத்து தேர்தலை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்று திருச்சியில் திரு. நெடுமாறன் தலைமையில் தமிழ் அமைப்புகள் எல்லாம் கூடி முடிவெடுத்தது பற்றி ஒரு வரிகூட இல்லை. உடனே, திருச்சியிலுள்ள நண்பர்களைத் தொடர்புகொண்டபோது, இங்கே இரு செய்திகள் நன்றாகவே வெளிவந்திருக்கின்றன என்று தெரிவித்தனர்! உடனே, உள்ளூரிலுள்ள சில நண்பர்களைத் தொடர்புகொண்டு, தினமணியில் நெடுமாறன் தொடர்பான செய்திகள் வருமா? என்றபோது, சில நேரங்களில்... என்று பதிலளித்தார்கள். இதற்காக யாரை நொந்துகொள்வது?
அவசரம் அவசரமாகப் புறப்பட்டு அரசு விடும் சொகுசு பஸ்ஸில் ஏறி மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்துக்கொண்டே வந்து கொட்டாரத்தில் இறங்கி, திருமண மண்டபம் எங்கே என்று கேட்டபோது மேற்கே கைகாட்டினார். நெடுந்தொலைவு. மண்டபத்தில் உறவுக்காரர்களுக்கு அடுத்தபடியாக நான். இன்னமும் கூட்டம் வரத் தொடங்கவில்லை. இங்கேயெல்லாம் இப்படித்தான் வழக்கமாம். திருமண நேரத்திற்குத் திரண்டுவிடுவார்களாம். அப்படியே திரண்டும்விட்டார்கள். ராஜமார்த்தாண்டன் வந்தார், எந்த மாற்றமும் இல்லாமல். நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு அவர்கள் இல்லத்தினருடன் சந்திப்பு.
திருமணத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், காலச்சுவடு கண்ணன், முருகேச பாண்டியன், எம்.எஸ்., தமிழ்மகன் என நிறைய பேரைச் சந்திக்க முடிந்தது. நல்ல சாப்பாடு, சுவையான பலாப்பழ பாயசம். வீடுபோன்ற இடத்தில் அமர்ந்து நிம்மதியாகச் சாப்பிட்டால் முக்கால் மணி நேரம் சாப்பிடலாம். வெளியே கூட்டங்கூட்டமாக அனைவரும் காத்திருக்க, நம்மால் எப்படி முடியும்? `ஆகாயப் பந்தலிலே பொன்னூஞ்சல் ஆடுதம்மா' என்ற பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. எப்படி இந்தக் கிராமத்து மைக்செட்காரர்கள் மட்டும் இன்னமும் அந்தக் காலத்துக்குப் பாடல்களையெல்லாம் தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? கிராமம் என்பதாலேயே இருக்குமோ, என்னவோ?
வெளியே வந்த சிறிதுநேரத்தில், கடந்த ஓராண்டாக உடல் நலம் குன்றியிருந்த நண்பரான மதுரை தினமணி செய்தியாளர் வீர ஜீவா பிரபாகரன் மறைவைத் தெரிவிக்கும் எஸ்எம்எஸ் வந்தது. தொடர்ந்து, மாற்றி மாற்றித் தொலைபேசி அழைப்புகள். எஸ்எம்எஸ்கள். அவர் வளர்ந்ததும் இருந்ததும் மறைந்ததும் தனிக் கதை.
திருமண வளாகத்திலிருந்து குமரி திரும்பும்போது உச்சி வெய்யில் இல்லை என்றாலும் பகல் 2.20 மணி. கன்னியாகுமரிக்கு வந்துவிட்டுக் கடல் மணலை மிதிக்காமல் திரும்புவதா? சென்னைக்கு மாலை 5.15 மணிக்குத்தான் ரயில். ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு அறைக்குச் செல்லலாம் என நடந்தேன். வெய்யில் மிகவும் உறைத்தது. கடலோரத்துக்கேயுரிய கசகசப்பு வேறு. எனக்கே என்னைப் பைத்தியம் போலத் தோன்றியது. பதினாறு ஆண்டுகளுக்கு முன் நண்பர் லியோ திருமணத்திற்குச் சென்றபோது கண்ட அதே காட்சிகள். அலையும் துறவியின் அரங்கம், காந்தி மண்டபம், குமரிமுனை, குளியல்கள், படகுத்துறை, மூக்குத்தி அம்மன் கோயில், நொறுக்குத் தீனிகள். புகைப்படங்கள். காலங்காலமாக மக்கள் இங்கே குளித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள், எத்தனை நூற்றாண்டுகள் கடந்திருக்கும்?
குமரி அம்மன் கோயில் சுற்று வளாகம் அன்று கண்டதைப் போலவேதான் இருந்தது. வயது வேறுபாடில்லாத அதே பிச்சைக் குரல்கள். தொனிகூட மாறவில்லை. முகங்கள் மட்டுமே மாறியிருந்தன அல்லது மறைந்திருந்தன. மலையாளத்திலிருந்து வந்த ஒரு குடும்பத்தினருக்கு எதிர்காலத்தைத் தமிழில் நிர்ணயித்துக் கொண்டிருந்தார் ஒரு கிளி ஜோசியக்காரர். கொஞ்சம் தள்ளி சோழிகளைக் குலுக்கிப் போட்டு, தமிழ் காதல் ஜோடிக்கு வாழ வழிகாட்டிக்கொண்டிருந்தது ஒரு மலையாளி!
கோயில் சந்துக்குள் நுழைந்தபோது ஒருமாதிரியான பிற்பகல் அலுப்பு படிந்திருந்தது. மாலை நாலோ நாலு முப்பதுக்கோ கோயில் நடைதிறப்பு என்றிருந்தது. இன்னமும் நேரம் இருந்தது. சட்டையை வேறு கழற்றச் சொல்வார்கள். எனக்கும் உள்செல்லக்கூடிய மனநிலை இல்லை.
இந்த மூலை முடுக்குகளை எல்லாம் மக்கள் எப்படித்தான் கண்டுபிடிப்பார்களோ, எல்லாம் சிறுநீர்க் கிடங்குகளாகக் கிடந்தன. பக்கத்திலேயே மாங்காய்களைக் கூறுபோட்டு, உப்பு மிளகாய்த் தூள் சகிதம் பல்லும் மனமும் கூசாமல் தின்றுகொண்டிருந்தார்கள். நிறைய சுற்றுலா பேருந்துகள், திரும்பிய பக்கமெல்லாம் முகங்கள், முகங்கள். ஒரு கடமையைச் செய்வது போல ஒவ்வோரிடமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள் மக்கள். 3.40-க்கு அறைக்குள் நுழைந்தால் அதே வெக்கை. ஒரு குளியலுக்குப் பின் நடந்தே குமரி முனை ரயில் நிலையத்துக்குச் செல்ல, ரயில் பெட்டிகள் எல்லாமும்கூட தகித்துக்கொண்டுதானிருந்தன.
வடக்கு நோக்கிப் புறப்பட்ட ரயிலின் இருபுறமும் தொடர்ந்து வந்தன குளங்கள், தாமரைக் குளங்களாக இருந்தவையெல்லாம் இப்போது ஆகாயத் தாமரைக் குளங்களாகிவிட்டிருந்தன. ஆகாயத் தாமரைக்குக் கீழே எதுவும் வாழ முடியாது. அவற்றின் ஆபத்தை இன்னமும்கூட தமிழகம் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. வெக்கையையும் குமரி மாவட்டத்தையும் ஒருசேரக் கடந்துகொண்டிருந்தது ரயில். இடையிடையே மகளிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு, `அப்பா நீ எங்கே இருக்கே?'

தப்பித்து மீண்டது...

2008-12-05T08:42:00.000+05:30

எதையோ மாற்ற நினைத்து எதையோ எழுத திடீரென காணாமல் போய்விட்டது பிளாக். திரும்பி வருமா? தெரியாத நிலையில் மீண்டும் கிடைத்தது...

ஆசிரியரும் நானும்...

2008-09-30T09:48:00.003+05:30

ஆசிரியர் என்ற சொல் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒவ்வொருவரைச் சுட்டுவதாக இருக்கும். பெரும்பாலானவர்களுக்குப் பள்ளி ஆசிரியர்கள். பத்திரிகையாளர்களுக்கு தாங்கள் பணிபுரியும் இதழின் ஆசிரியர். ஆனால், அவ்வப்போது இவர் மாறிக்கொண்டே இருப்பார். அல்லது பத்திரிகையாளர்கள் மாறி்க் கொண்டிருப்பதால் ஆசிரியர்களிலும் மாற்றம் இருக்கும்.

எனக்கும்கூட தினமணியில் நான் பணிபுரிந்த காலத்தில் பல ஆசிரியர்கள். ஆனாலும், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக அறியப்பட்டார்கள். ஏதோ ஓர் ஆர்வத்தில், சலவைக் கடையில் ஓசியில் படிக்கும் தினமணியில் வந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்து விண்ணப்பித்து, பிழை திருத்தும் சிறுவனாக அல்லது இளைஞனாகத் தினமணியில் நான் பணியில் சேர்ந்தபோது, ஆசிரியராக இருந்தவர் ஏஎன்எஸ் என்றறியப்படும் திரு. ஏ.என். சிவராமன். அடுத்தது கல்வெட்டறிஞர் திரு. ஐராவதம் மகாதேவன். இவர் எல்லாருக்கும் ஐஎம். பிறகு திரு. கஸ்தூரிரங்கன், இவர் கஸ்தூரி. பிறகு திரு. மாலன், திரு. சுதாங்கன்... அவர்கள் பெயர்களாலேயே பேசப்பட்டார்கள்.

பின்னர், ஆர்எம்டி என்றறியப்படும் இராம.திரு. சம்பந்தம் ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றபோதுதான் ஆர்எம்டி என்ற சொல்லுடன், ஆசிரியர் என்பதுவும் எங்களில் பெரும்பாலானோருக்கு நெருக்கமானது. அவர் ஓய்வுபெற்ற பிறகும், மறையும் வரையிலும்கூட அவர் எங்களுக்கு ஆசிரியர்தான், இப்போதும்கூட.

ஆசிரியருக்குப் பிறகு பொறுப்பாசிரியரானவர் திரு. எம். சந்திரசேகரன். எங்களில் பலருக்கும் அவர் எம்.சி. அல்லது ஆக்டிங் எடிட்டர். பின்னர் வந்த `நியூஸ்க்ரைப்' திரு. கே. வைத்தியநாதன் எடிட்டர். இன்றைக்கும்கூட ஆசிரியர் இப்படி சொல்லியிருக்கிறாரே என்றால், அது ஆர்எம்டி சொன்னதென பொருள்.

1995-ல் பிப்ரவரியில்தான் தினமணிக்குள் நுழைகிறார் ஆசிரியர். எனக்கு அறிமுகமும் அப்போதுதான். மதுரைப் பதிப்புக்கு வந்த அவர்தான், உதவி ஆசிரியர்களாக இருந்த எங்களில் பலரைச் செய்தியாளர்களாக இனங்கண்டு இடம்மாற்றி வெவ்வேறு நகர்களுக்கு அனுப்பி வைத்தவர். நெல்லைக்குத் திட்டமிட்டு, திருச்சிக்கு ஆசைப்பட்ட என்னைக் கடைசியில் அவர் அனுப்பிவைத்த இடமோ ஈரோடு. அப்போது அந்த ஊருக்கு எப்படிச் செல்ல வேண்டும் என்பதுகூட சரியாக எனக்குத் தெரியாது. பின்னால், ஈரோடுதான் என்னுடைய சொந்த ஊர் என்று நினைத்தவர்கள் பலர். எனக்கும்கூட அப்படியொரு நினைப்பு இருக்கிறது.

28 மாதங்கள் - 1995 ஏப்ரல் முதல் 97 ஆகஸ்ட் வரை. ஈரோட்டில் இருந்தபோது எத்தனையோ உயரங்களுக்கு என்னை எடுத்துச் சென்றதில் என்னுடைய முயற்சி, நண்பர்களின் ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றுடன் அவருக்கும் மிகப் பெரிய பங்கிருக்கிறது. அவரிடமிருந்து மிக மோசமான வசவுகளும் இருக்கும். மிக நெகிழ்வான பாராட்டுகளும் இருக்கும். தொலைபேசியிலும், நேரிலும். பின்னர், சென்னையில் சில மாதங்கள். தொடர்ந்து திருச்சியில் செய்தியாளராக. திருச்சி பதிப்புப் பொறுப்பாளராக. எல்லாம் அவருடைய பார்வையில்.

2004 மார்ச் மாதத்துடன் ஓய்வு பெற்றார் அவர். ஆனாலும் தொடர்ந்து செய்திகளை, தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு பத்திரிகையாளராகவே இருந்தார்.

1997-ல் சென்னையில் இருந்துவிடுமாறு அவர் சொன்னபோது கேட்காமல் நான் திருச்சிக்குச் சென்றுவிட்டேன். மீண்டும் அலுவலகமே என்னை இடம்மாற்றிச் சென்னைக்கு அழைத்தது 2007 மே மாதத்தில். சென்னையிலோ புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார் ஆசிரியர். இடமாற்றத் தகவலைச் சொன்னபோது, `பத்தாண்டுகளை வீணாக்கிவிட்டாய், ஆனாலும் பரவாயில்லை. புறப்பட்டு வா. எல்லாம் நன்மைக்கே' என்றார் அவர்.

சென்னைக்கு வந்ததன் பயன் - உடல் நலம் குன்றியிருந்த அவரை வீட்டிலும் மருத்துவமனையிலும் அடிக்கடி சென்று பார்க்க முடிந்தது. வீட்டுக்கு வெளியே வந்து வழியனுப்பினார். வாசல்நிலை வரை வந்து வழியனுப்பினார். முன்னறையின் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று வழியனுப்பினார். படுக்கை அறையிலிருந்து தோளைப் பிடித்தவாறு எழுந்து வந்து பேசிக்கொண்டிருந்த பின், முன்அறை இருக்கையில் அமர்ந்தவாறே வழியனுப்பினார். பின், படுக்கையில் கிடந்தவாறு கைகுலுக்கி வழியனுப்பினார். பின்னர் முகச் சிரிப்பின் மூலம் வழியனுப்பினார். பின், அவருடைய கையை அல்லது நெற்றியைத் தொட்டு நானாகவே விடைபெற்றுக்கொள்ள நேர்ந்தது. ஒரு நாள், அந்த உதவியாளர் கண்ணீர் ததும்ப கேட்டுக்கொண்டபடி, சில துளிகள் துளசி தீர்த்தத்தைப் புகட்டிவிட்டு விடைபெற்றுத் திருச்சி சென்றேன். திரும்பிவரும் நாள் காலையிலேயே யாரிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமல் அவர் விடைபெற்றுப் போய்விட்டார் எனத் தகவல் வந்தது - 2007 ஆகஸ்ட் 14.

பல்லவனில் வந்துகொண்டிருந்தபோதே நண்பர்களுக்குத் தகவல் தெரிவித்துக்கொண்டு வந்தேன். மாம்பலத்தில் இருக்கிறேன். அவரைப் பார்க்க பெசன்ட் நகருக்கு சேர்ந்தே சென்றுவிடலாம் என தினமணியின் எடிட்டர் திரு. வைத்தியநாதன் தகவல் தெரிவித்தார்.

காரில் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது ஆசிரியரின் மறைவைத் தினமணியில் எழுத திரு. செழியன் அவர்களுடன் எடிட்டர் பேசினார். நல்ல தெரிவு எனக் கருதிக்கொண்டேன். எல்லாம் முடிந்து ஆசிரியரை வழியனுப்பிவைத்துவிட்டு அலுவலகத்துக்குத் திரும்பியபோது செழியனிடமிருந்து வெறும் இரங்கல் செய்தி மட்டுமே வந்திருந்தது.

யார் அவருடைய மரணத்தை அறிவிப்பது? நீங்களே எழுதிவிடுங்கள் என்றார் எடிட்டர். எதுவும் எழுதக் கூடிய மனநிலையில் நான் இல்லை. முந்தைய ஆசிரியர் அவர், ஓய்வுபெற்றபோது நிர்வாகத்துக்கும் அவருக்கும் லேசான மனவருத்தம்கூட. எந்த அளவு எழுதலாம்? என்னதான் வந்து அஞ்சலி செலுத்தினாலும், புதிதாக வந்துள்ள எடிட்டர் என்ன நினைப்பார்? அல்லாமல் என்னைப் பலரும் பல நேரங்களில் ஆர்எம்டி ஆள் என்பதாகவே அடையாளம் கண்டார்கள். என்றாலும் ஏற்கெனவே கணினியில் சேகரித்துவைத்திருந்த தகவல்களுடன் அந்தச் செய்தியை அடித்து முடித்தேன். சகாக்கள் சாரியும் மீனாட்சிசுந்தரமும் படித்தனர். எடிட்டர் வைத்தியநாதனுமே ஒரு வரியும் சுருக்காமல் தொலைபேசியிலேயே ஓகே செய்தார்.

மறுநாள் காலை அச்சில் பார்த்தபோது இன்னும் சில விஷயங்களைச் சேர்த்திருக்கலாமோ என்று எனக்குத் தோன்றியது இந்தத் தொழிலில் தவிர்க்க முடியாதது. என்னவோ அந்தநேரப் பரபரப்பில் அந்தச் செய்தி, என்னுடைய பெயர் குறிப்பிடப்படாமல்- பைலைன் இல்லாமல்தான் பிரசுரமானது. `ஏம்ப்பா, பேர்ல என்னப்பா இருக்கு? செய்திய படிச்சுப் பார்த்துட்டு எவம்பா எழுதுனான்? அப்படின்னு படிக்கிறவன் கேட்டா போதும்பா' - பைலைன் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் இப்படித்தான் சொல்வார் ஆசிரியர். அவருடைய செய்திக்கே அப்படியானதை நான் நினைத்துக்கொண்டேன்.

2007 சுதந்திர தினத்தில் விளம்பரங்களின் நெருக்கடியில் சிக்கிக் கொண்டிருந்த தினமணியின் முதல் பக்கத்தில் வெளியான மரண அறிவித்தல் செய்தியும் ஆசிரியப் பக்கத்துக்கு எதிர்ப்பக்கத்தில் பிரசுரமான விரிவான மறைவின் நினைவுக் குறிப்புச் செய்தியும் இதோ:

தினமணி முன்னாள் ஆசிரியர்
இராம. திரு. சம்பந்தம் மறைவு
சென்னை, ஆக. 15: தினமணி முன்னாள் ஆசிரியர் இராம. திரு. சம்பந்தம் (72) சென்னையில் ஆக. 14-ம் தேதி (செவ்வாய்க்கிழமை) அதிகாலை காலமானார்.
புற்றுநோய் காரணமாக உடல்நலம் குன்றியிருந்த சம்பந்தம், சென்னை பெசன்ட் நகரிலுள்ள அவருடைய இல்லத்தில் இறந்தார்.
அவருக்கு மனைவி கண்ணாத்தாள் இருக்கிறார்.
சம்பந்தத்தின் விருப்பப்படியே அவருடைய கண்கள் தானமாக வழங்கப்பட்டன; அவருடைய உடலும் பரிசோதனைப் பயன்பாட்டுக்காகச் சென்னை போரூர் சிரிராமச்சந்திரா மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனைக்குக் கொடையாக வழங்கப்பட்டது.
(அஞ்சலி- பக்கம்- 9)

ஒன்பதாம் பக்கத்தில் அஞ்சலி...

அரை நூற்றாண்டுப் பத்திரிகையாளரின் மறைவு

சென்னை, ஆக. 15: பத்திரிகை உலகில் ஜூனியர், சீனியர் என வயது வித்தியாசமின்றி அனைவராலும் ஆர்எம்டி என்றைழக்கப்பட்ட அரை நூற்றாண்டு கால பத்திரிகையாளரான இராம. திரு. சம்பந்தம் இப்போது நினைவாகிவிட்டார்.
இளம் வயதில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றத் தொடங்கி பல்வேறு நிலைகளில் பணிபுரிந்து, ஒரு நாளிதழின் மிக உயர்ந்த பொறுப்பான ஆசிரியர் பதவி வரை உயர்ந்தவர். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் சிறப்பாக எழுதக் கூடிய வல்லமை பெற்றவர்.
புதுக்கோட்டை மாவட்டம் நெற்குப்பை என்ற சிறிய கிராமத்தில் பிறந்த இவர், மேலைச் சிவபுரியில் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் தொடங்கி, மதுரை தியாகராசர் கல்லூரியில் பி.ஏ. முடித்தார்.
பி.ஏ. தேர்வு முடிவு வருவதற்கு முன்னதாகவே, தனது 22-வது வயதில் மதுரையில் கருமுத்து தியாகராச செட்டியார் நடத்திய தமிழ்நாடு நாளிதழில் பத்திரிகையாளராகச் சேர்ந்து, மதுரையிலும் சென்னையிலும் 4 ஆண்டுகள் நிருபராகப் பணிபுரிந்தார்.
பின்னர், 1960-ல் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்தின் அதிபரான ராமநாத் கோயங்கா நடத்திய செய்தி நிறுவனமான இந்தியன் நியூஸ் சர்வீஸில் இணைந்து சுமார் ஓராண்டு பணியாற்றினார்.
இந்தச் செய்தி நிறுவனத்தைத் தொடர்ந்து, 1961-ல் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஆங்கில நாளிதழில் நிருபராகப் பணியில் சேர்ந்தார்.
கடும் உழைப்பாளியான இவர், படிப்படியாக முதுநிலைச் செய்தியாளர், முதன்மைச் செய்தியாளர், சிறப்புச் செய்தியாளர் மற்றும் செய்திப் பிரிவுத் தலைவர் என்ற நிலைகளுக்கு உயர்ந்தார்.
பின்னர், தினமணியின் துணை ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றார். சிறிது கால இடைவெளிக்குப் பிறகு தினமணி ஆசிரியராகப் பதவியேற்று, 9 ஆண்டுகள் பணியாற்றி, 2004-ல் தனது 69-வது வயதில் ஓய்வு பெற்றார்.
தினமணி ஆசிரியராக இருந்தபோது, சென்னை `தி நியு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' உறைவிட ஆசிரியராகவும் ஓராண்டு காலம் கூடுதல் பொறுப்பு வகித்தார்.
கல்லூரிக் காலம் தொடங்கிப் பெரியார் பற்றாளரான இவர், தீவிர கடவுள் மறுப்பாளரும்கூட. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சடங்குகளைப் புறந்தள்ளி வந்தார்.
இராம. திருஞானசம்பந்தம் என்ற தனது பெயரையும் இராம.திரு. சம்பந்தம் என்று மாற்றிக் கொண்டார். தமிழ் உணர்வாளர்.
இவர் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்த காலத்தில் `தினமணி'யில் வெளியிடப்பட்ட செய்திகளின் விளைவாகப் பெற்ற உதவிகளின் மூலம் பல நூறு ஏழை எளிய மாணவ, மாணவிகள், மருத்துவ, பொறியியல் உள்பட உயர் கல்வி பெற்றனர்.
பெங்களூர் அருகே இலங்கைத் தமிழ்க் குழந்தைகள் தங்க வைக்கப்பட்டிருந்த இல்லத்தின் பரிதாப நிலைமை பற்றித் தினமணியின் முதல் பக்கத்தில் இவரால் வெளியிடப்பட்ட செய்தி, தினமணி வாசகர்களிடமிருந்து பல லட்சங்களை உதவியாகத் திரட்டித் தந்தது.
செறிவான விஷயங்களைக் கொண்ட சிறப்பு மலர்களை ஒரு நாளிதழால்தான் மிகச் சிறப்பாக வெளியிட முடியும் என தினமணியில் சிறப்பு மலர்களை வெளிக்கொண்டு வந்தார்.
பொங்கல் மலர், மருத்துவ மலர், மகளிர் மலர், மாணவர் மலர், தீபாவளி மலர், ரமலான் மலர், கிறிஸ்துமஸ் மலர் என ஆண்டுதோறும் மலர்கள் மலர்ந்தன.
விளம்பரத்தை விரும்பாமல் சேவை உள்ளத்துடன் செயல்படும் சமூக சேவகர்களை அடையாளம் கண்டு, பிரமாதமாகச் செய்திகளை வெளியிட்டு ஊக்குவித்தவர்.
ஐராவதம் மகாதேவன் ஆசிரியராக இருந்த காலத்தில் தமிழுக்கு எத்தனையோ நல்ல, புதிய சொற்கள் அறிமுகமாக, நல்ல தமிழ் நாளிதழான தினமணி, சம்பந்தம் காலத்தில் தமிழர் நாளிதழாகிக் கூடுதல் வாசகர் பரப்பை எட்டியது.
நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர், மனிதாபிமானம் மிக்கவர். பத்திரிகையாளர்களுக்குப் பயண அனுபவம் அவசியம் என்பதற்காகவே உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் நடைபெறும் மாநாடுகளுக்கும் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அனைத்து நிலைகளிலுமுள்ள பத்திரிகையாளர்களை அனுப்பி வைத்தார்.
செய்திகளைத் தரும்போது முழுமையாகவும், அதேவேளையில் தெளிவாகவும் சுருக்கமாகவும் எப்படித் தருவது என்பதைத் தனது அனுபவத்திலிருந்தே எளிமையாகக் கற்றுத் தந்தவர். சக பத்திரிகையாளர்களின் குடும்ப விஷயங்களைக்கூட விசாரித்து, சுக - துக்கங்களில் பங்குகொண்ட தோழர்.
காலையில் கண் விழி்த்தது முதல் இரவில் உறங்கச் செல்லும் வரை செய்தி, பத்திரிகை, அலுவலகம் என்றே தன் வாழ்நாளைக் கரைத்தவர்.
`பத்திரிகையாளன் என்பவன் 365 நாள்களும் இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் பத்திரிகையாளன்தான்; காலநேரமெல்லாம் அவனுக்குக் கிடையாது' என்று கற்பித்து அவரும் அவ்வாறே வாழ்ந்தார், பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற பிறகும்கூட.
பகல் 11 மணி முதல் இரவு 11 மணி வரை அலுவலகம்தான் வாழ்க்கை. 'ஆண்டுதோறும் விடுமுறை விட்டேதீர வேண்டிய மூன்று நாள்களும்தான் எனக்குக் கடினமான நாள்கள்` என்பார் சக பத்திரிகையாளர்களிடம்.
பொது நிகழ்ச்சிகள், மேடைகளை எப்போதுமே தவிர்த்து வந்தவர்.
இவரால் உருவாக்கப்பட்ட எண்ணற்ற பத்திரிகையாளர்கள், இப்போது உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் பணியாற்றி வருகின்றனர்.
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நிருபர் ஒருவரின் மறைவின்போது, அந்த நகரின் தினமணி நிருபரிடம், `ஏம்ப்பா, அவருடைய படம் இருக்கிறதா?' என்று கேட்டு, இல்லையென்றதும், `அவர் சீரியசாக இருக்கும்போதே அதையெல்லாம் தயார் செய்து வைக்காமல் என்ன நிருபரப்பா?' என்றவர் சம்பந்தம்.
மிகவும் உடல்நலம் குன்றத் தொடங்கிய நிலையில், தன் மறைவுக்குப் பிறகு தகவலுக்காக எந்த நிருபரும் கஷ்டப்படக் கூடாது என்பதற்காகவோ, என்னவோ, தன்னைப் பற்றியே ஒரு குறிப்பு - அவருக்குப் பிடித்த கறுப்பு மையிலேயே - எழுதிவைத்திருந்தார் ஆர்எம்டி - Journalist!
* * *
தன் வாழ்நாளெல்லாம் தமிழ், தமிழர், அய்யா என்று கூறிக்கொண்டிருந்த ஆர்எம்டி மறைந்தபோது, எண்ணற்ற பத்திரிகையாளர்களுடன் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் ஆர். நல்லகண்ணு, தமிழர் தேசிய இயக்கத் தலைவர் பழ. நெடுமாறன், திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி. வீரமணி, கல்வியாளர் வா.செ. குழந்தைசாமி, பா.ம.க. எம்.பி. ஏ.கே. மூர்த்தி, நக்கீரன் கோபால் உள்ளிட்டோர் நேரில் அஞ்சலி செலுத்தினர். எக்ஸ்பிரஸ் குழுமத்தின் சார்பில் மலர்வளையம் வைத்து தினமணி ஆசிரியர் கே. வைத்தியநாதன் அஞ்சலி செலுத்தினார்.
இரங்கல் தெரிவிப்பதாக ஒரே வரியில் குறிப்பிட்டிருந்தார் முதல்வர் கருணாநிதி.
குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார், முன்னாள் எம்.பி. இரா. செழியன், தினமணி முன்னாள் ஆசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவன் ஆகியோர் இரங்கல் தெரிவித்திருந்தனர்.
வேறெந்த நாளிதழ் ஆசிரியருக்கும் நடந்திருக்குமா எனத் தெரியவில்லை, தஞ்சையில் அதே நாளிலும் ஈரோடு, திருச்சி, சென்னை ஆகிய இடங்களிலும் இரங்கல் கூட்டங்கள் நடைபெற்றன. கல்கி, காலச்சுவடு மற்றும் இணைய இதழ்களும் நினைவுகூர்ந்தன.
* * *
அவர் படிக்கும் நிலை கடந்து, நினைவற்றுப் போய்விட்ட கடைசி பத்து, பதினைந்து நாள்களிலும்கூட ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் அவருடைய தலையணைக்குக் கீழே அன்றைய `தினமணி' வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஓராண்டு முடிந்த நிலையில் அவருடைய இல்லத்துக்குச் சென்றிருந்தபோது பார்த்தேன், இப்போதும் அவருடைய படத்துக்கு அருகே தினமணி!

சுற்றம் விரிவு செய்...

2008-06-18T16:09:00.000+05:30

அனேகமாக 2003 ஆம் ஆண்டின் கோடையாக இருக்கலாம். திருச்சியில் சிங்காரத்தோப்பிலுள்ள என்சிபிஎச்-ல் புத்தகங்களைத் துழாவிக் கொண்டிருந்தபோது தோழர் சி. மகேந்திரனின் தீக்குள் விரலை வைத்தேன் நூல் தட்டுப்பட்டது.
இலங்கைப் பயண நூல் அது. நூலின் வரிகளோ கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் வழக்கமான வறண்ட பார்வைக்கு மாறாக ஈரத்துடன் இலங்கைப் பிரச்சினையை விலாவாரியாக விவரித்தன. இந்த நூலைப் பற்றி யாரேனும் பேசியிருக்கிறார்களா? என்று அருகேயிருந்த தோழர் சபாபதியைக் கேட்டபோது, யார் பேசுகிறார்கள், நீங்களும் நானும்தான் பேச வேண்டும் என்றார்.
ஆதங்கத்துடன் சொன்னாரா? என்று உடனடியாகத் தெரியாவிட்டாலும் எனக்கென்னவோ, நாம் பேச வேண்டாம்; மற்றவர்களைப் பேச வைக்கலாமே என்று மனதில்பட்டது.
இந்த இடத்தில் இதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன் நடந்த பழைய கதையும் நினைவுகூரக் கூடியது. ஒரு நாள் மேலரண் சாலையிலுள்ள என் (அதாவது தினமணி நாளிதழின் திருச்சி செய்திப் பிரிவு. தினமணியில் பணிபுரியும் பெரும்பாலானவர்கள் எப்போதுமே தங்களையும் நிறுவனத்தில் ஒருவராகவே கருதிக் கொள்வார்கள். இன்றளவும் தினமணிக்குக் கிடைத்துள்ள பெரும்பேறு இது) அலுவலகத்தில் பணி நிறுத்தி சோம்பல் முறித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பிற்பகலில், நண்பரும் கவிஞருமான வேல்முருகன் வந்தார். திருச்சியில் கவிஞர்களுக்காக சிகரம் என்றொரு இலக்கிய அமைப்பைத் தொடங்கலாம் எனத் திட்டமிட்டு வருகிறோம். யார் தலைவர், யார் செயலர் என்று ஒரே குழப்பம். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை என்று குறிப்பிட்டார். (நண்பர் வேல்முருகன் பற்றிப் பின்னொரு வாய்ப்பில்). தலைவர், செயலர் எல்லாம் வேண்டாமே, அமைப்புக்கான பெயர் மட்டுமே போதும். செலவுக்கும் யாரிடமும் பணம் பெறாதீர்கள். இருப்பதை, இயன்றதை வைத்துச் செலவு செய்யுங்கள். வேண்டாம், முடியாது எனத் தோன்றினால் சுபம் போட்டுவிடலாம் என்றேன். யோசனைதானே.
என்சிபிஎச்-ல் தொடங்கி இதுவும் மனதில் ஓடத் தொடங்கியிருந்தது. இந்த மேடைக்கு இதுவரை இல்லாத பெயராக இருக்க வேண்டும். அடையாளங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை என்றாலுங்கூட எந்த வகையிலும் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டுவிடக் கூடாது.
முதல் கூட்டத்தை நடத்திவிடுவோம்; தன்னால் எல்லாம் இயங்கத் தொடங்கிவிடும் என்றார் சபாபதி (அப்போது என்சிபிஎச் திருச்சி மண்டல மேலாளர், இப்போது சென்னையில் பாவை பதிப்பக பொதுமேலாளர்).
மனதில் பட்ட முதல் பெயரே இலக்கியச் சுற்றம். (தமிழில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சொற்களில் ஒன்று, தி.சா. ராஜுவின் எழுத்துகளில் இடம்பெறும் `அறச்சீற்றம்'. இதற்கும் இலக்கியச் சுற்றத்துக்கும் ஏதோவொரு ஒலிப்பொருத்தம்) நண்பர்கள் அனைவருமே நன்றாக இருக்கிறது என்றார்கள்.
சிகரத்துக்குச் சொன்னதை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டாலும் அடுத்து இயல்பாகவே எனக்குள்ள பிரச்சினை. ஒரு செய்தியாளராக இருந்துகொண்டு இந்த வேலையையும் செய்ய முடியுமா? தெரிந்தோ, தெரியாமலோ ஏதேனும் பக்கச்சார்புத் தன்மை ஏற்பட்டுவிடாதா? யாரேனும் வண்ணம் பூசி (சிவப்புச் சாயம் எளிதில் கிடைக்கும்; பூசுவதும் எளிது) வகைப்படுத்திவிட்டால் அதன் பிரதிபலிப்பு தொழிலின் நடுநிலைமைக்குப் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாதே? நிறைய யோசனைகள்.
கடைசியாக, பின்னிருந்தே செயல்படுவது- இலக்கியச் சுற்றம் என்ற பெயரை மட்டுமே முன்னிறுத்துவது- என்ற முடிவுக்கு வந்தோம் - சபாபதியும். ஒருவழியாக சிகரம் யோசனையைக் கைவி்ட்டிருந்த வேல்முருகனும் கவிஞர் திருவைக் குமரனும் உதவ வந்தனர்.
ஜூனில் தொடங்க நினைத்து முடியவில்லை. ஜூலையும் கழிந்தது. ஆகஸ்ட்டில் முதல் கூட்டத்தை நடத்திவிட முடிவு செய்தோம். விமர்சகர் வீ.நா. சோமசுந்தரம் தொடக்கம் இலக்கிய ஆர்வலர்களும் நண்பர்களும் (பெயர்களைச் சொல்லிக்கொண்டே செல்லலாம், எல்லாரும் சுற்றம்தான்) உற்சாகமூட்டினார்கள்.
முற்றிலும் நூல் விமர்சனக் கூட்டங்களாகவே வைத்துக் கொள்வது, பேசப்பட வேண்டிய எழுத்துகள் - நூல்கள், பேசப்பட வேண்டிய எழுத்தாளர்களைத் தேடிப்பிடித்துப் பேசுவது, விஐபிக்களைத் தூக்கிப் பிடிப்பதாக ஆகிவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வது, இயன்றவரை அனைத்துக் கருத்தோட்டங் கொண்டவர்களும் சந்தித்துக் கொள்ளக்கூடிய தளமாகச் செயல்படுவது, செலவுகளுக்கு யாரிடமும் பணம் பெறாமல் நண்பர்களுக்குள் மட்டுமே பகிர்ந்துகொள்வது (இதிலும்கூட இவர் இவர்தான் என்ற நிரந்தரம் எதுவும் தேவையில்லை) - இப்படி நிறையவும் அறிவிக்கப்படாத தன் விதிகளை வகுத்துக் கொண்டோம். என்ன விலை கொடுப்பதாக இருந்தாலும் கடைசி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் கூட்டம் என்றும் தீர்மானித்தோம்.
முதல் கூட்டம் - எந்த நூல் காரணமாகக் கூட்டங்கள் நடத்துவது என்று பேசினோமோ அதே தீக்குள் விரலை வைத்தேன். மகேந்திரனைச் சபாபதி தொடர்பு கொண்டார். ஜூலையில் வர இயலாதென்ற அவர், ஆகஸ்ட் கடைசி ஞாயி்ற்றுக்கிழமையான 31 ஆம் தேதிக்கு ஒப்புக்கொண்டார்.
எங்கே நடத்துவது என்று யோசித்தபோது, வழக்கறிஞர் தமிழகன் உதவிக்கு வந்தார். அய்க்கப் அரங்கைப் பிடித்தோம். அவரே ஓர் அச்சுக்கூடத்துக்கும் அழைத்துச் சென்றார். ஒவ்வொரு கூட்டத்துக்கும் அழைப்பிதழ் அச்சிட்டுவிடுவதெனத் தீர்மானித்து, ஓர் ஒழுங்கை உருவாக்கிக் கொண்டோம். வெள்ளைத்தாளில் சிவப்பு கலந்த கத்தரிப்பூ - மெஜன்டா நிறம் எழுத்துகள். (இதுவே நிரந்தரமாகிவிட்டது, ஒரே ஒரு கூட்டத்துக்கு மட்டும் நிறத்தை நீலமாக அச்சகத்தினர் மாற்றிவிட்டார்கள்.) அழைப்பிதழின் பின்புறம் நாவலைப் பற்றிய குறிப்பும் இடம் பெற்றது.
தலைமை வீ.ந. சோமசுந்தரம், சிறப்புரை - பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தின் பாரதிதாசன் உயராய்வு மையத்தின் தலைவரான அய்யா இரா. இளவரசு, புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாத்தளை சோமு, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாவட்டச் செயலர் எம். செல்வராஜ்...
நண்பர்களுடன் சேர்ந்து இலக்கியம் வாசிப்பவர்கள், நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள் என எல்லாருக்கும் இயன்றவரை நேரில் சென்று அழைப்பிதழ்களைக் கொடுத்தோம். என்சிபிஎச் ஷோரூம், காளத்தீசுவரன் என்ற காளத்தி அய்யாவின் (பழந்தமிழ் நூல்களுக்கான தகவல் பெட்டகம் இவர், பெரிதும் பேசப்பட வேண்டியவர்) சைவ சித்தாந்த நூற்பதி்ப்புக் கழக ஷோரூம், திருவைக் குமரனின் முடிதிருத்தகம், வேல்முருகனின் அலுவலகம், சிற்றிதழ் சேகரிப்பாளரான தி.மா. சரவணன், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாவட்ட அலுவலகம் (பின்னாளில் கார்முகில் நூலகமும்) - இங்கெல்லாம் இருந்தும் மக்களுக்கு அழைப்பிதழ்கள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன.
சில அழைப்பிதழ்களே புழங்கத் தொடங்கிய நிலையில், என்னங்க இது, ஆக. 31- விநாயகர் சதுர்த்தியாயிற்றே, யார் வருவார்கள். கவனிக்கவி்ல்லையா?, அதுவும் காலை வேளையில் என்றார்கள். சற்று அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. முன்வைத்த காலைப் பின்வைக்கும் நிலையில் இல்லை; முடியவும் முடியாது. பின்னாளில் என்ன விழாவாக இருந்தாலும் கடைசி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை இலக்கியச் சுற்றம் என்பதில் உறுதிகொள்ள உதவியாயிருந்தது இது.
தினமணி புகைப்படக்காரர் அருணின் இல்ல முகவரியை (எங்களைத் தவிர்த்துக்கொள்ள) முகவரியாகக் கொண்டு செய்தித்தாள்களுக்குத் தகவல் தெரிவி்க்கப்பட்டது. கடிதங்கள் தரப்பட்டன. தினமணியில் மட்டும் முந்தைய நாளில், அதாவது சனிக்கிழமை, நாளை தீக்குள் விரலை வைத்தேன் - நூல் அறிமுக விமர்சனக் கூட்டம் என்ற தலைப்புடன் செய்தி வெளியிட்டோம். ஞாயிற்றுக்கிழமை சில நாளிதழ்கள் மட்டும் இன்றைய நிகழ்ச்சியில் குறிப்பிட்டிருந்தன. திருச்சியின் பத்திரிகையாளர்கள் அனைவரும் நண்பர்கள்தான் என்றாலும்கூட தனிப்பட்ட முறையில் யாருக்கும் இதுபற்றி அறிவித்துக்கொள்ளவில்லை.
முதல் கூட்டம்...

அறிமுகம்...

2008-05-27T09:41:00.001+05:30

எல்லாரும் பிளாக், பிளாக் என்கிறார்களே, நாமும்தான் பிளாக் படிக்கிறோமே, என்னவென்றும் எழுதிப் பார்த்துவிடலாமே என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அட அதெல்லாம் சும்மாங்க என்று கவிஞர் கடற்கரய் உதவிக்கு வந்தார். இதோ எனக்குப் பிடித்த பெயரில் பிளாக். இனிமேல்தான் யோசித்து அல்லது யோசிக்காமல் எழுதத் தொடங்க வேண்டும். என்ன, செய்தியாளராக எழுதினால் எல்லாம் அச்சாகிவிடும். இதில் வாசிக்க மட்டுந்தான். பிறகு வேண்டுமானால் பாராட்டலாம் அல்லது சபிக்கலாம் - எம். பாண்டியராஜன்.